BG 10.1:శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికెను : నా దివ్య ఉపదేశాన్ని మళ్లీ వినుము, ఓ గొప్ప బాహువులు కలవాడా. నీవు నా ప్రియ సఖుడవు కావున, నీ హితము కోరి, నేను నీకు దాన్ని తెలియపరుస్తాను.
శ్రీ భగవానువాచ ।
భూయ ఏవ మహాబాహో శృణు మే పరమం వచః ।
యత్తేఽహం ప్రీయమాణాయ వక్ష్యామి హితకామ్యయా ।। 1 ।।
భూయ ఏవ మహాబాహో శృణు మే పరమం వచః ।
యత్తేఽహం ప్రీయమాణాయ వక్ష్యామి హితకామ్యయా ।। 1 ।।
శ్రీ భగవానువాచ — భగవంతుడు పలికెను; భూయః — మరల; ఏవ — నిజముగా; మహా-బాహో — గొప్ప బాహువులు కలవాడా; శృణు — వినుము; మే — నా యొక్క; పరమం — దివ్యమైన; వచః — ఉపదేశమును; యత్ — ఏదైతే; తే — నీకు; అహం — నేను; ప్రీయమాణాయ — నీవు నా ప్రియ సఖుడవు; వక్ష్యామి — చెప్తాను; హిత-కామ్యయా — నీ మంచిని కోరి.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: మరల విను నా పరమ వచనము
శ్రీకృష్ణుని ప్రేమ సుధా ప్రవాహం
Hear Again My Supreme Word - The Flow of Divine Grace
ఓయీ భక్తాగ్రేసరా! ఆ జగన్నాథుడైన శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ తన ప్రియ సఖుడైన అర్జునుడి వైపు ఎంతటి ప్రేమతో చూశాడో ఈ శ్లోకంలో తెలుస్తుంది. తన దివ్య లీలలను, వైభవాలను వినడంలో అర్జునుడికి ఉన్న అపరిమితమైన ఆసక్తిని చూసి ఆ పరమేశ్వరుడి హృదయం ద్రవించిపోయింది. అందుకే, అడగకముందే మరలా తన పరమ సత్యాన్ని బోధించడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
Paragraph 2: భగవంతుడు పలికెను: ఓ మహాబాహో! నా దివ్యమైన ఉపదేశాన్ని మరొక్కసారి శ్రద్ధగా ఆలకించు. నీవు నాపై ఎనలేని ప్రేమను కలిగి ఉన్నావు కాబట్టి, నీ శ్రేయస్సును కాంక్షించి నేను ఈ పరమ గోప్యమైన జ్ఞానాన్ని నీకు ప్రసాదిస్తున్నాను.
Paragraph 3: శిష్యుడి యోగ్యతను చూసి గురువు ఉప్పొంగిపోవడం సహజం. ఇక్కడ జగద్గురువైన కృష్ణుడు, అర్జునుడి నిష్కల్మషమైన భక్తిని చూసి, అతనికి మరింత హితము చేకూర్చాలని స్వయంగా తానే ముందుకు వచ్చాడు. భగవంతుని కృప మనపై కలగడానికి కావలసింది పాండిత్యం కాదు, కేవలం ప్రేమ మాత్రమేనని ఈ వచనం నిరూపిస్తోంది.
Paragraph 1: పరమాత్మ మనకు జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించేది తన స్వార్థం కోసం కాదు, కేవలం మన హితము కోరి మాత్రమే. ఆయన కరుణాసముద్రుడు.
Paragraph 2: భక్తుడి క్షేమమే తన క్షేమంగా భావించే ఆ పరమ పురుషుని శరణు వేడడమే మన పరమ కర్తవ్యం.
Paragraph 1: ఈ శ్లోకంలో 'ప్రీయమాణాయ' మరియు 'హితకామ్యయా' అనే పదాలు భగవంతుడికి భక్తుడి పట్ల గల అపరిమితమైన వాత్సల్యాన్ని తెలియజేస్తాయి. అర్జునుడు కేవలం ఒక శిష్యుడు మాత్రమే కాదు, ఆయన భగవంతుని అత్యంత ప్రియమైన సఖుడు. అందుకే కృష్ణుడు తన పరమ వచనాన్ని అందిస్తున్నాడు.
Paragraph 2: ఉపనిషత్తులలో కూడా భగవంతుని జ్ఞానం కేవలం ఆయన అనుగ్రహం వలనే లభిస్తుందని చెప్పబడింది. 'యమేవైష వృణుతే తేన లభ్యః' - భగవంతుడు ఎవరిని ఎన్నుకుంటాడో వారికే ఆయన లభిస్తాడు.
Paragraph 1: అర్జునుడు భౌతికంగా గొప్ప భుజబలం కలవాడు, శత్రుసంహారకుడు. కానీ ఇక్కడ భగవంతుడు ఆ సంబోధనను ఒక అంతర్గత అర్థంతో వాడుతున్నాడు. లౌకిక యుద్ధంలోనే కాదు, ఆధ్యాత్మిక యుద్ధంలో కూడా మనస్సును, ఇంద్రియాలను జయించగలిగే అంతఃశక్తి అర్జునుడికి ఉందని భగవంతుడు సూచిస్తున్నాడు.
Paragraph 2: మహాబాహువు అనే నామాన్ని ధ్యానించడం వల్ల మనలో అధైర్యం నశించి, ఆధ్యాత్మిక సాధనలో ముందడుగు వేయడానికి కావలసిన ఆత్మస్థైర్యం, మనోబలం లభిస్తాయి.