BG 11.1:అర్జునుడు పలికెను: నా మీద దయచే నీవు తెలియపరచిన ఈ యొక్క పరమ రహస్యమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానము విన్న తరువాత, నా మోహము ఇప్పుడు తొలగిపోయినది.
అర్జున ఉవాచ ।
మదనుగ్రహాయ పరమం గుహ్యమధ్యాత్మసంజ్ఞితమ్ ।
యత్త్వయోక్తం వచస్తేన మోహోఽయం విగతో మమ ।। 1 ।।
మదనుగ్రహాయ పరమం గుహ్యమధ్యాత్మసంజ్ఞితమ్ ।
యత్త్వయోక్తం వచస్తేన మోహోఽయం విగతో మమ ।। 1 ।।
అర్జునః ఉవాచ — అర్జునుడు పలికెను; మత్-అనుగ్రహాయ — నా మీద దయ ఉంచి; పరమం — సర్వోన్నతమైన; గుహ్యం — రహస్యమైన; అధ్యాత్మ-సంజ్ఞితమ్ — ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానము గురించి; యత్ — ఏదైతే; త్వయా — నీ చే; ఉక్తం — చెప్పబడెనో; వచః — వాక్యములు; తేన — దానిచే; మోహః — మోహము; అయం — ఇది; విగతః — పటాపంచలయినది; మమ — నా యొక్క.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
మాయామోహ నివారణం - అర్జునుడి నిష్కల్మష కృతజ్ఞత
పరమ గుహ్యమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞాన వైభవం
Dispelling the Illusion: Arjuna's Profound Gratitude for Divine Wisdom
సంధ్యారుణ కాంతులు విరజిమ్ముతున్న ఆ పరమ పవిత్ర దేవాలయం ప్రహరీలో కూర్చుని ఆ గీతామృతాన్ని ఆస్వాదించే అనుభూతిని ఒక్కసారి గుర్తుచేసుకోండి అర్జునుడు పరమాత్మ ముఖారవిందం నుండి వెలువడిన ఆ విభూతి యోగ వైభవాన్ని విని మైమరచిపోయాడు. భగవంతుని కృప ఎంతటిదో తెలుసుకుని భక్తిపారవశ్యంతో ఉప్పొంగిపోయాడు. తనపై అపారమైన కరుణతో పరమాత్మ బోధించిన ఈ గుహ్య ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానమును విన్న పిదప, తనను ఆవరించిన అజ్ఞానపు మోహమనే చీకటి తెరలు ఒక్కసారిగా పటాపంచలయ్యాయని కృతజ్ఞతా పూర్వకంగా పలుకుతున్నాడు.
అర్జునుడు పలికెను: ఓ దయామయా, నాపై గల పరమ అనుగ్రహంతో నీవు బోధించిన ఈ నిగూఢమైన ఆధ్యాత్మిక తత్వమును విన్న తరువాత, నా హృదయంలో పేరుకుపోయిన ఈ వ్యామోహము, శోకము సమూలంగా తొలగిపోయినవి.
ఎప్పటి నుంచో తనను కేవలం ప్రియ మిత్రుడిగా, రథ సారథిగా భావించిన అర్జునుడికి శ్రీ కృష్ణుడు సమస్త జగత్తుకూ సృష్టి-స్థితి-లయ కారకుడైన పరమేశ్వరుడనే సత్యం అవగతమైంది. ఈ కృతజ్ఞతతోనే విశ్వరూప దర్శన యోగం అనే ఈ మహత్తర అధ్యాయం ప్రారంభమవుతోంది.
ఈ రెండు భావనల వ్యత్యాసాన్ని గమనించినప్పుడే మనకు మోక్షమార్గం సులభమవుతుంది.
అర్జునుడు తనలోని లౌకిక వ్యామోహాన్ని వీడి, భగవత్తత్త్వ చైతన్యంలోకి ఎలా ప్రవేశించాడో మనకు ఈ శ్లోకం మార్గదర్శనం చేస్తుంది.
ఈ శ్లోకంలో 'మదనుగ్రహాయ' (నా మీద దయతో) అన్న పదం చాలా కీలకం. భగవంతుని దివ్య జ్ఞానాన్ని మనం కేవలం సొంత మేధస్సుతో లేదా తర్కంతో గ్రహించలేము. అది కేవలం భగవత్ కృప చేత, లేదా సద్గురువుల అనుగ్రహం చేత మాత్రమే జీవుడి హృదయంలో ప్రకాశిస్తుంది.
కఠోపనిషత్తు కూడా 'యమేవైష వృణుతే తేన లభ్యః' అని స్పష్టం చేస్తోంది. అనగా పరమాత్మ ఎవరిని అనుగ్రహిస్తాడో, వారికి మాత్రమే ఆ పరమ రహస్యం లభ్యమవుతుంది. అర్జునుడు తన అనన్య శరణాగతి ద్వారా ఆ అనుగ్రహాన్ని పొంది ధన్యుడయ్యాడు.
అధ్యాత్మ అంటే ఆత్మకు సంబంధించిన నిత్య సత్యాల గురించి వివరించే పరమ పావన విద్య. ఇది భౌతిక ప్రపంచపు నశ్వర సుఖాలకు అతీతంగా ఉండే నిత్య శాశ్వత ఆనందాన్ని చూపుతుంది.
ఈ అధ్యాత్మ విద్యను పదే పదే మననం చేయడం వల్ల మనస్సులోని చంచలత్వం పోయి, ప్రశాంతత సిద్ధిస్తుంది. ఈ నామస్మరణ పరమ పావనమైన ఆధ్యాత్మిక శక్తిని హృదయంలో నింపుతుంది.