BG 11.24:హే విష్ణో! ఆకాశమును తాకుతూ, ఎన్నెన్నో వర్ణములతో ప్రకాశిస్తూ, పెద్దగా తెరిచిఉన్న నోర్లతో, విశాలమైన అగ్ని గుండముల వంటి నీ కన్నులతో ఉన్న నీ స్వరూపమును చూస్తున్న నాకు, భయముతో గుండె అదిరిపొతున్నది. నేను ధైర్యమును మరియు మానసిక ప్రశాంతతను కోల్పోయా...
నభఃస్పృశం దీప్తమనేకవర్ణం
వ్యాత్తాననం దీప్తవిశాలనేత్రమ్ ।
దృష్ట్వా హి త్వాం ప్రవ్యథితాంతరాత్మా
ధృతిం న విందామి శమం చ విష్ణో ।। 24 ।।
వ్యాత్తాననం దీప్తవిశాలనేత్రమ్ ।
దృష్ట్వా హి త్వాం ప్రవ్యథితాంతరాత్మా
ధృతిం న విందామి శమం చ విష్ణో ।। 24 ।।
నభః-స్పృశం — ఆకాశాన్ని తాకుతూ; దీప్తం — తేజస్సుతో వెలుగుతూ; అనేక — చాలా; వర్ణం — రంగులతో; వ్యాత్తా — తెరిచిఉన్న; ఆననం — నోర్లు; దీప్త — ప్రజ్వలిస్తూ; విశాల — విశాలమైన; నేత్రమ్ — కన్నులు; దృష్ట్వా — చూచుతున్న; హి — నిజముగా; త్వాం — నిన్ను; ప్రవ్యథితాంతర-ఆత్మా — నా హృదయము భయముతో వణికిపోవుతున్నది; ధృతిం — బలము; న విందామి — తెలవటం లేదు; శమం — మానసిక ప్రశాంతత; చ — మరియు; విష్ణో — విష్ణు మూర్తి.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
నభఃస్పృశ ప్రజ్వలిత వర్ణ విభాసితం
గుండె జారిన అర్జునుడి ఆక్రందన
Touching the Sky, Blazing in Many Colors: Arjuna Loses Courage and Peace
వినండి అర్జునుని ఆవేదన ఇక్కడ పరాకాష్ఠకు చేరింది. ఆకాశాన్ని తాకుతున్న ఆ అనంత తేజోమయ రూపం, విభిన్న వర్ణాలతో ప్రజ్వరిల్లుతూ, నోళ్లు తెరుచుకుని, నిప్పులు చెరిగే పెద్ద కళ్లతో నిండి ఉంది. ఆ భీకర దృశ్యాన్ని చూడగానే అర్జునుడి అంతరాత్మ తీవ్రంగా వణికిపోయింది. ఎల్లప్పుడూ ధైర్యానికి ప్రతీక అయిన ఆ మహావీరుడు తన మనోధైర్యాన్ని పూర్తిగా కోల్పోయాడు. మనశ్శాంతి కరువైంది. 'కృష్ణా! విష్ణూ! నన్ను రక్షించు' అని ఆర్తితో ప్రార్థిస్తున్నాడు. దైవ ప్రతాపం ముందు మానవ పరిమితి ఎంత చిన్నదో ఇక్కడ స్పష్టమవుతోంది.
అర్జునుడు పలికెను: ఓ విష్ణూ! ఆకాశమును తాకుచున్నట్టియు, అనేక రంగులతో ప్రజ్వరిల్లుచున్నట్టియు, తెరచిన నోళ్లు, పెద్దవైన ప్రజ్వలిత నేత్రములు కలిగియున్న నీ భయంకర రూపమును చూసి నా అంతరాత్మ భయముతో కంపించుచున్నది. నాకు ధైర్యము గాని, మనశ్శాంతి గాని లభించుట లేదు.
కృష్ణుని 'విష్ణు' అని సంబోధించడం ద్వారా, ఆయనే సమస్త విశ్వాన్ని కాపాడే పరమ రక్షకుడైన శ్రీమహావిష్ణువని అర్జునుడు పూర్తిగా గుర్తించాడని తెలుస్తోంది.
భగవత్ సన్నిధిలో లౌకిక అహంకారం కరిగిపోవడమే మోక్షానికి తొలిమెట్టు.
ధైర్యాన్ని కోల్పోవడం కూడా అర్జునుడిని భగవంతునికి మరింత దగ్గర చేసింది.
ఈ శ్లోకంలో అర్జునుడు కృష్ణుడిని 'విష్ణు' అని పిలిచాడు. విష్ణు అనగా సర్వవ్యాపి, సమస్త సృష్టిని రక్షించేవాడు. భీకర రూపంలో ఉన్నా ఆయన రక్షకుడేననే నమ్మకం అర్జునుడిలో ఉంది. భౌతిక కళ్లు భయపడుతున్నా, ఆత్మ శరణాగతి కోసం ఆరాటపడుతోంది.
ఈ ఘట్టం మనకు బోధిస్తుంది: మన జీవితంలో కూడా కష్టాలు కొండంతలై ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్టు కనిపించినప్పుడు, మన సొంత ధైర్యం సరిపోనప్పుడు, ఆ సర్వవ్యాపియైన విష్ణువును శరణు వేడడమే ఏకైక మార్గము. ఆయన కృపతోనే మనకు తిరిగి శాంతి, ధైర్యం లభిస్తాయి.
భూమి నుండి ఆకాశం వరకు వ్యాపించి సమస్తాన్ని రక్షించే విష్ణు రూపము. విష్ణు నామ స్మరణ సమస్త భయాలను పోగొట్టి పరమ శాంతిని ఇస్తుంది.
ఆ సర్వవ్యాపియైన విష్ణువును నిరంతరం ధ్యానించడం వల్ల మన హృదయంలో ఆధ్యాత్మిక ధైర్యం నెలకొని, సంసార సాగరాన్ని దాటగలము.