Bhagavad Gita: Chapter 11, Verse 27

దంష్ట్రాకరాళ భీకర ముఖ ప్రవేశం
చూర్ణిత శిరస్సుల వినాశన లీల
Rushing into the Terrible Teeth: Warriors Crushed in the Fiery Jaws

ఎంతటి కంపిత దృశ్యం ఇది! కాలస్వరూపుడైన పరమేశ్వరుని భయంకర కోరల మధ్యకు ఆ మహా యోధులందరూ అతి వేగంగా పరుగెత్తుకుంటూ వెళుతున్నారు. కాలం వారిని లాక్కుంటున్నట్టుగా వేగంగా దూసుకుపోతున్నారు. వారిలో కొందరు ఆ భయంకరమైన దంతాల సందులలో చిక్కుకుపోయి, శిరస్సులు పిండిపిండి అయి చూర్ణమై కనిపిస్తున్నారు. ఎంతటి గొప్ప వీరులైనా కాల చక్రం కింద నలిగిపోవాల్సిందేనని అర్జునుడు కళ్లారా చూసి నివ్వెరపోతున్నాడు. ఇది నిష్కఠోరమైన మృత్యువు యొక్క సజీవ చిత్రం.

సంజయుడు అర్జునుని మాటల ద్వారా వర్ణించెను: వారందరూ నీ భయంకరమైన కోరలు కలిగిన నోళ్లలోనికి అతి వేగముగా దూసుకుపోవుచున్నారు. వారిలో కొందరు నీ పళ్ల సందులలో చిక్కుకుని, శిరస్సులు చూర్ణమై కనిపించుచున్నారు.

మానవులు తమ అందం, అధికారం, పరాక్రమం చూసి గర్విస్తారు. కానీ కాలం ముందు అవి ఎంత బలహీనమైనవో ఈ చూర్ణిత శిరస్సులు నిరూపిస్తున్నాయి.

ఈ శ్లోకంలో 'చూర్ణితైరుత్తమాంగైః' (పిండిపిండి అయిన తలలతో) అనే వర్ణన మానవ అహంకారాన్ని దెబ్బతీసే పరమ శ్లోకం. శిరస్సు అనేది అహంకారానికి, బుద్ధికి సంకేతం. మనం ఎవరి ముందు తలవంచకుండా గర్వపడతామో, ఆ గర్వ శిరస్సును కాలం నమిలి పిప్పి చేస్తుంది. భగవంతుని ముందు శిరస్సు వంచని వారి శిరస్సులు కాలగర్భంలో చూర్ణం కాక తప్పదు.

ఇది గీత బోధించే నిరాడంబరతను చాటుతుంది. సాధకుడు ఎంతటి గొప్ప పదవులలో ఉన్నా, తన శిరస్సును భగవంతుని పాదాల చెంత సమర్పించడమే నిజమైన రక్షణ మార్గమని ఈ శ్లోకం హెచ్చరిస్తోంది.