BG 11.41:నీవు నా సఖుడవు (మిత్రుడవు) అనుకుంటూ, అతి చనువుతో నిన్ను, ‘ఓ కృష్ణా’, ‘ఓ యాదవా’, ‘ఓ నా ప్రియ మిత్రమా’ అని పిలిచాను. నీ మహత్త్వము తెలియక, నిర్లక్ష్యముగా, అతి చనువుతో ప్రవర్తించాను. ఆడుకుంటున్నప్పుడు కానీ, విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నప్పుడు కానీ, కూ...
సఖేతి మత్వా ప్రసభం యదుక్తం
హే కృష్ణ హే యాదవ హే సఖేతి ।
అజానతా మహిమానం తవేదం
మయా ప్రమాదాత్ప్రణయేన వాపి ।। 41 ।।
హే కృష్ణ హే యాదవ హే సఖేతి ।
అజానతా మహిమానం తవేదం
మయా ప్రమాదాత్ప్రణయేన వాపి ।। 41 ।।
సఖా — మిత్రుడు (సఖుడు); ఇతి — అలా; మత్వా — అనుకుంటూ; ప్రసభం — మూర్ఖముగా;
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
చనువుతో పలికిన సఖిత్వ సంబోధనలు
మహిమ తెలియని మాయామోహ పశ్చాత్తాపం
Thinking You a Friend, I Addressed You Rashly: Forgive My Ignorance of Your Majesty
వినండి భగవంతుని దివ్య రూపం కళ్ల ముందు సాక్షాత్కరించినప్పుడు అర్జునుడి హృదయం భయంతో పాటు తీవ్ర పశ్చాత్తాపంతో నిండిపోయింది. కృష్ణుడిని నిన్నటి వరకు కేవలం తన తోటి యాదవుడిగా, తన సమాన వయస్కుడైన స్నేహితుడిగా భావించాడు. ఆ చనువుతో రథంపై, సభలలో 'కృష్ణా! యాదవా! నా సఖా!' అని సాధారణ మనుష్యుడిలా పిలిచాడు. ఆ అపారమైన విశ్వరూప తేజస్సును చూసిన అర్జునుడికి ఇప్పుడు హృదయం ద్రవించిపోతోంది. 'స్వామీ! నీ అపరిమిత మహిమను తెలియక, కేవలం నా మిత్రుడివనే అతి చనువుతో, అజ్ఞానం వలనో, లేదా మితిమీరిన ప్రేమ వలనో నేను నోరు జారి పలికిన ఆ మాటలను పెద్ద మనసుతో క్షమించు' అని దీనంగా వేడుకుంటున్నాడు. ఇది భక్తుని అమాయక పశ్చాత్తాపం.
అర్జునుడు పలికెను: నీ అపారమైన మహిమను తెలియక, కేవలం నా మిత్రుడివని భావించి, అజ్ఞానము వలనో లేదా మితిమీరిన ప్రేమ చనువు వలనో, హే కృష్ణా, హే యాదవా, హే సఖా అని నేను నీతో పలికిన కటువైన మాటలను...
భగవంతుడు ప్రేమాస్వరూపుడు, భక్తుల చనువును ఆయన ఎల్లప్పుడూ ఆదరిస్తాడు. కానీ భక్తునికి జ్ఞానోదయమైనప్పుడు ఆ చనువు పట్ల భక్తిపూర్వక వినయం మేల్కొంటుంది.
సఖ్యభక్తి భగవంతునికి అత్యంత ప్రీతికరమైనది.
జ్ఞానోదయమైనప్పుడు భక్తి మరింత గంభీరంగా, నమ్రతతో కూడి ఉంటుంది.
ఈ శ్లోకంలో 'ప్రణయేన వాపి' (ప్రేమ చనువు వల్ల) మరియు 'ప్రమాదాత్' (అజ్ఞానం వల్ల) అనే పదాలు భక్తి యొక్క అద్భుత స్వరూపాన్ని వెల్లడిస్తాయి. భగవంతునితో భక్తునికి ఉండే సంబంధం కేవలం పూజారికే కాదు, స్నేహితునికి కూడా ఉంటుంది. శ్రీకృష్ణ తత్వంలో సఖ్యభక్తికి అత్యంత విశిష్టమైన స్థానం ఉంది. అర్జునుడు కేవలం మిత్రుడు మాత్రమే కాదు, కృష్ణుడి ప్రాణ సఖుడు.
శ్రీమద్ భాగవతంలో కూడా గోపబాలురు కృష్ణుని భుజాలపై ఎక్కి ఆటలాడారు, తమ నోటి ఎంగిలి పండ్లను స్వామికి తినిపించారు. భగవంతుడు ఆ ప్రేమను మహా ప్రసాదంగా స్వీకరించాడు. అర్జునుడి పశ్చాత్తాపం ఆయన నిరుపమానమైన పవిత్ర వినయానికి నిదర్శనం.
భక్తులతో మైత్రిని నెరిపి వారి కష్టసుఖాలను పంచుకునే శ్రీకృష్ణుని రూపము. ఈ నామ స్మరణ వల్ల మన హృదయంలో భగవంతునిపై గాఢమైన ప్రేమ మేల్కొంటుంది.
ఆ దివ్య మిత్రుడిని నిరంతరం స్మరించడం వల్ల మన మనస్సుకు ఎన్నటికీ ఒంటరితనం అనేది లేకుండా అలౌకిక భద్రత లభిస్తుంది.