BG 11.44:అందుకే ఓ ప్రభూ, నీకు ప్రణమిల్లుతూ సాష్టాంగ ప్రణామం అర్పిస్తూ, నీ కృప వేడుకుంటున్నాను. ఒక తండ్రి కొడుకుని సహించినట్టుగా, ఒక మిత్రుడు తన మిత్రుడిని క్షమించినట్టుగా, మరియు ప్రేమించినవారిని ప్రేమికులు మన్నించినట్టుగా, దయచేసి నా అపరాధములను మన్ని...
తస్మాత్ ప్రణమ్య ప్రణిధాయ కాయం
ప్రసాదయే త్వామహమీశమీడ్యమ్ ।
పితేవ పుత్రస్య సఖేవ సఖ్యుః
ప్రియః ప్రియాయార్హసి దేవ సోఢుమ్ ।। 44 ।।
ప్రసాదయే త్వామహమీశమీడ్యమ్ ।
పితేవ పుత్రస్య సఖేవ సఖ్యుః
ప్రియః ప్రియాయార్హసి దేవ సోఢుమ్ ।। 44 ।।
తస్మాత్ — కాబట్టి; ప్రణమ్య — నమస్కరిస్తూ; ప్రణిధాయ — సాష్టాంగముగా పడిన; కాయం — శరీరముతో; ప్రసాదయే — ప్రార్థించుచూ; త్వామ్ — నిన్ను; అహం — నేను; ఈశం — పరమేశ్వరుడివైన; ఈడ్యమ్ — ఆదరణీయమైన; పితా — తండ్రి; ఇవ — లాగా; పుత్రస్య — పుత్రుడితో; సఖా — మిత్రుడు; ఇవ — వలె; సఖ్యుః — మిత్రునితో; ప్రియః — ప్రేమించువాడు; ప్రియాయాః — ప్రియురాలి తో; అర్హసి — తగినవాడవు; దేవ — ప్రభూ; సోఢుమ్ — క్షమించుము.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
సాష్టాంగ ప్రణామ కృపా యాచనా దీక్ష
పుత్ర మిత్ర ప్రియ సదృశ పరమ క్షమాపణ
Prostrating in Total Surrender: As a Father Forgives His Son, Forgive Me
భక్తి యోగంలోని అత్యంత హృదయవిదారక, పవిత్ర క్షణమిది. అర్జునుడు తన శరీరాన్ని రణరంగపు ధూళిలో నేలపై ఆనించి, సాష్టాంగ నమస్కారం చేస్తూ పరమేశ్వరుడిని వేడుకుంటున్నాడు: 'స్వామీ! పూజింపదగిన ఓ దయామయా! నాపై కరుణ చూపుము. తండ్రి తన కొడుకు చేసిన తప్పులను, స్నేహితుడు తన మిత్రుని పొరపాట్లను, ప్రియుడు తన ప్రియురాలి పరిహాసాలను ఎలాగైతే ప్రేమతో క్షమిస్తారో... అలాగే ఓ దేవదేవా! నా తప్పులన్నింటినీ క్షమించి నన్ను అనుగ్రహించు!' ఎంతటి లాలన, ఎంతటి అపూర్వ శరణాగతి కదా!
అర్జునుడు పలికెను: కాబట్టి పూజ్యుడవైన ఓ ప్రభూ! నీకు సాష్టాంగ ప్రణామము చేసి, నా శరీరామును నేలపై బడవేసి నిన్ను ప్రార్థించుచున్నాను, నాపై దయ చూపుము. తండ్రి కుమారుని తప్పులను, మిత్రుడు మిత్రుని దోషములను, ప్రియుడు ప్రియురాలి పొరపాట్లను ఎలాగైతే క్షమిస్తారో, ఆ విధముగానే ఓ దయామయా, నీవును నా తప్పులను క్షమింపవలెనని కోరుకొనుచున్నాను.
భగవంతుడితో మనకు గల బంధం కేవలం భయంతో కూడినది కాదు. ఆయన మనకు తండ్రి, స్నేహితుడు, ప్రియుడు కూడా. ఈ ప్రేమానురాగాలే భక్తికి జీవనాడి.
సాష్టాంగ నమస్కారం మనలోని సమస్త శారీరక, మానసిక అహంకారాన్ని దహించివేస్తుంది.
తండ్రి, మిత్ర, ప్రియ బంధాలు భగవంతునితో మనకు గల మధుర సంబంధాలను చాటుతాయి.
ఈ శ్లోకంలో 'కాయం ప్రణిధాయ' (శరీరాన్ని నేలపై పడవేసి) మరియు 'ప్రణమ్య' అనే పదాలు సాష్టాంగ నమస్కార ప్రాముఖ్యతను నిరూపిస్తాయి. సాష్టాంగ నమస్కారంలో మన ఎనిమిది అవయవాలు (పాదాలు, మోకాలు, చేతులు, ఛాతీ, నుదురు) నేలను తాకుతాయి. ఇది సమస్త ఇంద్రియాలను భగవంతునికి అప్పగించే నివేదన.
అర్జునుడు భగవంతునికి మూడు అత్యంత మధురమైన రూపాలను గుర్తుచేశాడు: పితేవ పుత్రస్య (తండ్రి కొడుకును), సఖేవ సఖ్యుః (స్నేహితుడు స్నేహితుడిని), ప్రియః ప్రియాయాః (ప్రియుడు ప్రియురాలిని). ఈ మూడు భావాలు భక్తి శాస్త్రంలో వత్సల, సఖ్య, మధుర రసాలకు ప్రతీకలు. భగవంతుడు మనకు కేవలం పాలకుడు మాత్రమే కాదు, మన హృదయాంతరాలలో కొలువైన అంతరంగికుడు కూడా అని ఈ శ్లోకం రూఢీ చేస్తోంది.
భక్తులపై అపరిమితమైన వాత్సల్యాన్ని, ప్రేమను కురిపించే భగవంతుని రూపము. వాత్సల్య నామ స్మరణ వల్ల మనస్సులోని క్రోధం, ద్వేషం నశిస్తాయి.
ఆ వాత్సల్య మూర్తిని నిరంతరం స్మరించడం వల్ల మన జీవితంలో అనాథలమనే భావన తొలగిపోయి సకల రక్షణ కలుగుతుంది.