BG 11.50:సంజయుడు ఇలా పలికెను: ఈ విధముగా పలికిన పిదప దయాళువైన వసుదేవుని తనయుడు తన యొక్క (చతుర్భుజ) సాకార రూపమును మరల చూపించెను. తదుపరి, సౌమ్యమైన (రెండు భుజముల) రూపమును స్వీకరించి, భీతిల్లిన అర్జునుడిని మరింత శాంతింపచేసెను.
సంజయ ఉవాచ ।
ఇత్యర్జునం వాసుదేవస్తథోక్త్వా
స్వకం రూపం దర్శయామాస భూయః ।
ఆశ్వాసయామాస చ భీతమేనం
భూత్వా పునః సౌమ్యవపుర్మహాత్మా ।। 50 ।।
ఇత్యర్జునం వాసుదేవస్తథోక్త్వా
స్వకం రూపం దర్శయామాస భూయః ।
ఆశ్వాసయామాస చ భీతమేనం
భూత్వా పునః సౌమ్యవపుర్మహాత్మా ।। 50 ।।
సంజయ ఉవాచ — సంజయుడు ఇలా పలికెను; ఇతి — ఈ విధముగా; అర్జునం — అర్జునునికి; వాసుదేవః — కృష్ణుడు, వసుదేవుని తనయుడు; తథా — ఆ విధముగా; ఉక్త్వా — పలికిన పిదప; స్వకం — తన వ్యక్తిగత; రూపం — రూపమును; దర్శయామ్-ఆస — చూపించెను (దర్శింపచేసెను); భూయః — మరల; ఆశ్వాసయామ్-ఆస — ఊరడించాడు; చ — మరియు; భీతం — భీతిల్లిన; ఏనం — అతనికి; భూత్వా — అగుతూ; పునః — మరల; సౌమ్య-వపు: — సౌమ్యమైన రెండు చేతుల రూపము; మహా-ఆత్మా — దయాళువు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
సౌమ్య మానవ రూప పునరావిష్కారం
భయభీతుడైన అర్జునునికి లభించిన ఉపశమనం
Assuming His Gentle Human Form: Consoling the Terrified Arjuna
వినండి ఆ రణరంగంలోని అద్భుతమైన ప్రశాంతతను సంజయుడు ఎలా వర్ణిస్తున్నాడో. శ్రీకృష్ణుడు తన భయంకర విశ్వరూపాన్ని, చతుర్భుజ రూపాలన్నింటినీ ఉపసంహరించుకున్నాడు. అత్యంత మధురమైన, నల్లనయ్య అయిన తన సహజ ద్విభుజ (రెండు చేతుల) నర రూపాన్ని తిరిగి ధరించాడు. చిరునవ్వులు చిందిస్తూ, అత్యంత దయతో, భయపడిపోతున్న తన ప్రియ మిత్రుడు అర్జునుడిని దగ్గరకు తీసుకుని లాలించి ఓదార్చాడు. భగవంతుని మానవ లీల ఎంతటి మధురమైనదో ఈ శ్లోకం నిరూపిస్తోంది.
సంజయుడు పలికెను: వాసుదేవుడు (శ్రీ కృష్ణుడు) అర్జునుడితో ఈ విధముగా పలికిన పిదప, మరల తన పూర్వ రూపాన్ని (ద్విభుజ రూపమును) ప్రదర్శించెను. మహాత్ముడైన ఆ కృష్ణుడు మరల ప్రశాంతమైన తన సౌమ్య రూపమును ధరించి, భయభీతుడై యున్న అర్జునుని ఓదార్చెను.
భగవంతుడు విశ్వరూపంలో ఎంతటి అనంత శక్తులతో ఉన్నాడో, తన నర రూపంలో అంతకంటే కోటి రెట్లు మధురమైన ప్రేమామృతాన్ని కలిగి ఉన్నాడు.
మాధుర్య రూపమే జీవుడికి ఆశ్రయించడానికి అత్యంత సులభమైనది.
భగవంతుని ఓదార్పు భక్తునికి లభించే అత్యున్నత ప్రసాదం.
ఈ శ్లోకంలో 'సౌమ్యవపుః' (సుందరమైన, ప్రశాంతమైన శరీరం గలవాడు) మరియు 'ఆశ్వాసయామాస' (ఓదార్చెను) అనే పదాలు భగవంతుని మాతృ హృదయాన్ని చాటుతాయి. భగవంతుడు తన ఐశ్వర వైభవాన్ని పక్కన పెట్టి, భక్తుని మానసిక స్థితిని కాపాడటానికే ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు. శ్రీకృష్ణుడే సమస్త సృష్టికి మూలమైనా, ఆయన అర్జునునికి కేవలం నమ్మకమైన సఖుడిగా మారిపోవడం భక్తి యోగ మహత్తు.
ఈ ఘట్టం సనాతన ధర్మంలో సగుణోపాసన యొక్క విశిష్టతను నిరూపిస్తుంది. నిరాకార బ్రహ్మం కంటే, సాకార సౌమ్య రూపమే భక్తుని హృదయానికి హాయినిస్తుంది. అర్జునుడు ఆ సౌమ్య రూపాన్ని చూసి ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
భక్తులను లాలించి రక్షించే మధుర సుందర శ్రీకృష్ణ రూపము. ఈ నామ స్మరణ వల్ల హృదయంలోని భయాలన్నీ నశించి అలౌకిక ప్రశాంతత ప్రాప్తిస్తుంది.
ఆ సౌమ్య మూర్తిని నిరంతరం మనస్సులో నిలుపుకోవడం వల్ల మన ప్రవర్తన పవిత్రంగా, దయాపూర్వకంగా మారుతుంది.