BG 12.5:మనస్సు యందు అవ్యక్తము పట్ల ఆసక్తి ఉన్నవారికి, సిద్ధి పథము చాలా కష్టములతో కూడుకున్నది. అవ్యక్తమును ఆరాధించటం అనేది శరీరబద్ధులైన జీవులకు చాలా కష్టతరమైనది.
క్లేశోఽధికతరస్తేషామ్ అవ్యక్తాసక్తచేతసామ్ ।।
అవ్యక్తా హి గతిర్దుఃఖం దేహవద్భిరవాప్యతే ।। 5 ।।
అవ్యక్తా హి గతిర్దుఃఖం దేహవద్భిరవాప్యతే ।। 5 ।।
క్లేశః — కష్టములు/ఇబ్బందులు; అధిక-తర — ఎక్కువగా; తేషాం — వారికి; అవ్యక్త — అవ్యక్త రూపము పట్ల; ఆసక్త — ఆసక్తులై ఉన్న; చేతాసాం — మనస్సు కలవారు; అవ్యక్తా — అవ్యక్తము; హి — నిజముగా; గతిః — మార్గము; దుఃఖం — చాలా కష్టతరముగా; దేహవద్భిః — శరీర బద్దులైన వారికి (జీవాత్మ); అవాప్యతే — పొందెదరు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: శరీరధారులకు అవ్యక్తోపాసన పరమ కష్టం
The Difficulties of the Unmanifested Path
రెండు మార్గాలూ ఒకే చోటికి చేరుస్తాయని చెప్పిన పరమాత్మ, మరి సాకార భక్తినే ఎందుకు శ్రేష్ఠమని పదే పదే చెప్తున్నాడు? ఈ రహస్యాన్ని శ్రీకృష్ణుడు ఎంతో మనస్తత్వ విశ్లేషణతో, కారుణ్యంతో ఈ శ్లోకంలో మనకు వివరిస్తున్నాడు
Paragraph 2: శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికాడు: 'నిరాకార పరబ్రహ్మము నందు మనస్సును లగ్నం చేసినవారికి కష్టాలు చాలా ఎక్కువగా ఉంటాయి. ఎందుకంటే దేహాభిమానం ఉన్న జీవులకు, రూపం లేని ఆ అవ్యక్త మార్గాన్ని అందుకోవడం అత్యంత క్లేశకరమైనది.'
Paragraph 3: మనం ఉదయం లేచినప్పటి నుండి రాత్రి పడుకునే వరకు ఈ శరీరంతోనే జీవిస్తున్నాము కదా! కళ్ళు, చెవులు, ముక్కు వంటి ఇంద్రియాల ద్వారా రూపమున్న వస్తువులతోనే మనకు అనుబంధం ఏర్పడింది. అటువంటిది, అసలు రూపమే లేని ఒక శూన్యం వంటి చైతన్యంపై మనస్సును లగ్నం చేయమంటే మనస్సు నిలవదు, జారిపోతుంది.
Paragraph 1: నిరాకార బ్రహ్మానికి గుణాలు లేవు కాబట్టి అది దయను గాని, కరుణను గాని చూపించలేదు. సాధకుడు తన సొంత బలంతోనే నడవాలి.
Paragraph 2: సాకార భగవంతుడు కరుణాసముద్రుడు. తనను నమ్మిన భక్తుడిని సంసార సాగరం దాటించే బాధ్యత ఆ హరిదే!
Paragraph 1: జీవుడు అనంత జన్మలలో దేహంతోనే అనుబంధం పెంచుకున్నాడు. నేను ఫలానా వ్యక్తిని, నాది ఈ శరీరం అనే భావన మన రక్తంలో జీర్ణించుకుపోయింది. దీనిని ఒక్క జన్మలో దాటడం అసాధ్యం.
Paragraph 2: అందుకే శ్రీకృష్ణుడు కారుణ్యంతో భక్తి మార్గాన్ని ప్రబోధించాడు. నామస్మరణం, లీలా శ్రవణం ద్వారా మనస్సును సులభంగా దైవం వైపు మళ్లించవచ్చునని తెలిపాడు.
Paragraph 1: దేహవద్భులు అంటే శరీరమే నేను అనుకునే భ్రాంతిలో ఉన్నవారమని అర్థం నాయనా. మనకు ఆకలి, దాహం, నొప్పి తెలిసినంత కాలం మనము దేహవద్భులమే.
Paragraph 2: ఈ స్థితిలో ఉంటూ నిరాకారాన్ని ధ్యానించడం అంటే ఒక గుడ్డివాడు అడవిలో దారి వెతుక్కున్నట్లే. అందుకే భగవంతుని సాకార రూపాన్ని ఆశ్రయించడమే క్షేమకరం.