Bhagavad Gita: Chapter 13, Verse 11

Paragraph 1: అచంచల అనన్య భక్తి యోగం

Unswerving Devotion and Solitude

సంధ్యా హారతి ముగిసిన తరువాత ఆలయ మండపంలో కూర్చుని, ఆ కృష్ణ పరమాత్మ లీలా విశేషాలను స్మరించుకోవడం ఎంతటి పుణ్యమో కదా జ్ఞాన సాధనకు శ్రీకృష్ణుడు చెప్పిన దివ్య గుణాలలో భక్తి మరియు ఏకాంత నివాసం అత్యంత శ్రేష్ఠమైనవి. భగవంతుని యందు పరమ ప్రేమను పెంచుకోవడమే నిజమైన చదువు అని ఈ శ్లోకం మనకు చెబుతోంది.

Paragraph 2: శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికాడు: 'నా యందు ఇతర చింతనలు లేని అనన్యయోగము ద్వారా ఏకాగ్రమైన, నిశ్చలమైన భక్తి కలిగి ఉండటం; మానసిక ప్రశాంతత కోసం పవిత్రమైన ఏకాంత ప్రదేశాలను ఆశ్రయించడం; మరియు లౌకిక విషయాల యందే నిమగ్నమయ్యే జనుల సమూహాల పట్ల అనాసక్తి కలిగి ఉండటం...'

Paragraph 3: ఇక్కడ 'అవ్యభిచారిణీ భక్తిః' అని కృష్ణుడు ఉపయోగించిన పదానికి ఎంతో గంభీరమైన అర్థం ఉంది సుఖం వచ్చినా, కష్టం వచ్చినా మనస్సును వేరే లౌకిక ఆశ్రయాల వైపు పోనివ్వకుండా, కేవలం ఆ హరి పాదపద్మాలపైనే నిలిపి ఉంచడమే అవ్యభిచారిణీ భక్తి. ఇటువంటి భక్తి కలగాలంటే లోకంలోని వట్టి కబుర్ల నుండి, జనం కోలాహలం నుండి మనస్సును కొంచెం దూరం పెట్టుకోవాలి.

Paragraph 1: 'భక్తిరవ్యభిచారిణీ' అనేది భగవద్గీతలో అతి ముఖ్యమైన సందేశం. మనం పది నిమిషాలు పూజ చేసి, మిగతా రోజంతా లౌకిక చింతనలలో గడిపితే అది అనన్య భక్తి అనిపించుకోదు. మన ప్రతి పనిలోనూ ఆ భగవంతుడి ఉనికిని అనుభవిస్తూ, చేసే పనులన్నీ ఆయనకే సమర్పించాలి. అప్పుడే మన జీవితం ఒక యజ్ఞంగా మారుతుంది.

Paragraph 2: మహర్షులు ఎల్లప్పుడూ హిమాలయాలలోనో లేదా నదీ తీరాలలోనో తపస్సు చేయడానికి కారణం ఇదే. ఏకాంతంలో ప్రకృతి మనకు ఎన్నో రహస్యాలను బోధిస్తుంది. మన హృదయాంతరాళంలో ప్రతిధ్వనించే భగవద్గీతా వాక్కులను వినడానికి నిశ్శబ్దం ఎంతో అవసరం.