BG 13.12:నమ్రత; దంభము (కృత్తిమ బుద్ధి) లేకుండా ఉండుట; అహింస; క్షమా గుణము; సరళత; గురు సేవ; శరీర-మనస్సుల పరిశుద్ధత; నిశ్చల బుద్ధి; ఆత్మ-నిగ్రహము; ఇంద్రియభోగ వస్తువిషయములపై అనాసక్తి; అహంకారము లేకుండుట; జన్మ, మృత్యు, జరా, వ్యాధుల దురవస్థను గుర్తుచేసుకోవ...
అధ్యాత్మజ్ఞాననిత్యత్వం తత్త్వజ్ఞానార్థదర్శనమ్ ।
ఏతద్ జ్ఞానమితి ప్రోక్తమ్ అజ్ఞానం యదతోఽన్యథా ।। 12 ।।
ఏతద్ జ్ఞానమితి ప్రోక్తమ్ అజ్ఞానం యదతోఽన్యథా ।। 12 ।।
ఆధ్యాత్మ — ఆధ్యాత్మిక; జ్ఞాన — జ్ఞానము; నిత్యత్వం — ఎల్లప్పుడూ ఉండటము; తత్త్వ-జ్ఞాన — ఆధ్యాత్మిక సిద్ధాంత జ్ఞానము; అర్థ — కోసము; దర్శనమ్ — వేదాంతశాస్త్రము; ఏతద్ — ఇవి అన్ని; జ్ఞాన — జ్ఞానము; ఇతి — ఈ విధంగా; ప్రోక్తమ్ — చెప్పబడినవి; అజ్ఞానం — అజ్ఞానము; యత్ — ఏదైతే; అతః — దీనికి; అన్యథా — విరుద్ధమైన.;
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: నిత్య అధ్యాత్మ జ్ఞాన విచారం
Constancy in Self-Knowledge and Perception of the Truth
శ్రీకృష్ణుడు ఇప్పటివరకు వివరించిన ఇరవై దివ్య సుగుణాల ముగింపు శ్లోకం ఇది. ఈ శ్లోకంలో భగవంతుడు అద్భుతమైన సత్యాన్ని వక్కాణించాడు. ఈ గుణాలన్నీ కలిగి ఉండటమే నిజమైన జ్ఞానమనీ, వీటికి భిన్నంగా ఉండేదంతా అజ్ఞానమనీ భగవదవతార వాక్కు మనకు స్పష్టం చేస్తోంది.
Paragraph 2: శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికాడు: 'అధ్యాత్మ జ్ఞానమందు నిత్యత్వము (నిరంతరం స్థిరంగా నిలబడటం), పరమ సత్యమైన తత్త్వజ్ఞానము యొక్క పరమ ప్రయోజనాన్ని (మోక్షాన్ని) నిరంతరం దర్శించడం... ఇవన్నీ కలిపి జ్ఞానము అని చెప్పబడుతున్నాయి. దీనికి వ్యతిరేకమైనదంతా అజ్ఞానము మాత్రమే.'
Paragraph 3: ఇక్కడ కృష్ణుడు 'అజ్ఞానమతోఽన్యథా' అని ఎంతో కఠినంగా చెప్పాడు నాయనా. అంటే ఈ ఆత్మజ్ఞానం లేని లౌకిక చదువులన్నీ కేవలం అజ్ఞానమేనని ఆయన నిశ్చితాభిప్రాయం. జీవుడు తన శాశ్వత స్వరూపాన్ని తెలుసుకోకుండా, తాత్కాలిక భౌతిక విషయాలలో మునిగి తేలితే, వాడు ఎంతటి మేధావి అయినా అజ్ఞాన అంధకారంలోనే ఉన్నట్లు లెక్క.
Paragraph 1: తత్త్వజ్ఞానం యొక్క ప్రయోజనం లౌకిక సుఖాలు కాదు జనన మరణ చక్రం నుండి విముక్తి పొందడమే.
Paragraph 2: ఈ ఇరవై గుణాలు మనలో ఆవిర్భవించినప్పుడే, సాధకుడి హృదయంలో జ్ఞానదీపం ప్రజ్వరిల్లుతుంది.
Paragraph 1: గీతా శాస్త్రంలో శ్రీకృష్ణుడు వర్ణించిన ఈ 20 గుణాలు ఆధ్యాత్మిక జీవన విధానానికి చార్టర్ వంటివి. వినయంతో మొదలై, నిరంతర ఆత్మవిచారణతో ముగిసే ఈ ప్రయాణంలో సాధకుడు తనలోని అహంకారాన్ని పూర్తిగా కరిగించుకోవాలి. ఈ గుణాలు లేని పాండిత్యం కేవలం శబ్దజాలం మాత్రమే అవుతుంది.
Paragraph 2: మనుస్మృతి కూడా 'భూతం భవ్యం భవిష్యం చ సర్వం వేదాత్ ప్రసిధ్యతి' అని చెబుతోంది. పరమ సత్యాన్ని అనుభూతి చెందడమే జ్ఞానానికి పరమార్థం. ఈ సత్యాన్ని మరువకుండా, లౌకిక బాధ్యతలను భగవత్ సేవగా భావిస్తూ నిర్వర్తించడమే ఉత్తమ మార్గం.
Paragraph 1: జ్ఞానము అంటే కేవలం సమాచార సేకరణ కాదు నాయనా. తన దేహం నశించేదనీ, లోపల ఉన్న ఆత్మ నిత్యమైనదనీ అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకోవడమే నిజమైన జ్ఞానము. ఇది లభించినప్పుడు సాధకుడిలో అహంకారం పూర్తిగా సమసిపోతుంది.
Paragraph 2: ఈ జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించేవాడు ఆ కృష్ణ పరమాత్మ. ఆయన చరణాలను శరణుజొచ్చినప్పుడు ఈ జ్ఞానం సులభంగా సిద్ధిస్తుంది.