Bhagavad Gita: Chapter 13, Verse 27

Paragraph 1: చరాచర సృష్టి యందలి సంయోగ రహస్యం

The Union of the Field and its Knower

సంధ్యా సమయాన గుడి గోపురంపై వాలిన పావురాలను చూడు ఆ పక్షులు, చెట్లు, చివరకు నిశ్చలంగా ఉన్న రాళ్ళు... ఈ సృష్టిలోని చరాచరాలన్నీ ఎలా జనించాయో తెలుసా? జడమైన ప్రకృతి మరియు చేతనాత్మకమైన ఆత్మల కలయిక వలనే ఈ అనంత సృష్టి సాగుతోందనే పరమ సత్యాన్ని శ్రీకృష్ణుడు ఈ శ్లోకంలో ప్రబోధిస్తున్నాడు.

Paragraph 2: శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికాడు: 'ఓ భరతశ్రేష్ఠుడా! ఈ జగత్తులో జన్మించే స్థావర (కదలనివి - చెట్లు, కొండలు), జంగమ (కదిలేవి - మనుషులు, జంతువులు) జీవరాశులన్నీ కూడా జడమైన క్షేత్రము (ప్రకృతి) మరియు చేతనయిన క్షేత్రజ్ఞుని (ఆత్మ) పరస్పర కలయిక వలనే ఉద్భవిస్తున్నాయని తెలుసుకో.'

Paragraph 3: ఈ సంయోగం లేకపోతే సృష్టి లేదు చేతనాత్మకమైన ఆత్మ లేకపోతే శరీరం కేవలం శవమే, అలాగే భౌతిక శరీరం లేకపోతే ఆత్మ ఈ లోకంలో తన లీలలను ప్రదర్శించలేదు. కారు నడవాలంటే ఇనుప బాడీ (ప్రకృతి) ఉండాలి, లోపల నడిపే డ్రైవర్ (ఆత్మ) ఉండాలి. ఈ రెండింటి సమ్మేళనమే ఈ జీవితం.

Paragraph 1: వైదిక శాస్త్రాలలో సృష్టి నిర్మాణాన్ని ఈ సంయోగం ద్వారానే వివరిస్తారు. క్షేత్రము అనేది తల్లి వంటిది, క్షేత్రజ్ఞుడు తండ్రి వంటివాడు. వీరిద్దరి కలయిక వలనే సమస్త చరాచర జగత్తు ఆవిర్భవిస్తుంది. కానీ ఆత్మ స్వభావరీత్యా అకర్త, నిష్క్రియమైనది. అది కేవలం ప్రకృతికి తన సన్నిధిని ప్రసాదించడం ద్వారా చేతనను కలిగిస్తుంది. దీనినే వేదాంతంలో 'సన్నిధిమాత్రేణ క్రియ' అంటారు.

Paragraph 2: ఈ విశ్వంలో జడ వస్తువులైన రాళ్లు, నదులలో కూడా ఆ దైవ చైతన్యం అంతర్గతంగా ఉంది. అందుకే మన సంస్కృతిలో శాలిగ్రామాలను, నర్మదా బాణలింగాలను పూజిస్తాం. ఆత్మ లేని వస్తువు సృష్టిలో లేదు. ఈ పరమ సత్యాన్ని కన్నులారా చూసే వివేకమే సాధకునికి పరమ నిష్ఠను ఇస్తుంది.