BG 13.28:సమస్త ప్రాణులలో, ఆత్మతో పాటుగా ఉన్న పరమాత్మను చూసినవాడే, మరియు ఆ రెంటినీ ఈ నశ్వరమైన శరీరంలో అనశ్వరమైన వాటిగా చూసినవాడే, నిజముగా చూసినట్టు.
సమం సర్వేషు భూతేషు తిష్ఠంతం పరమేశ్వరమ్ ।
వినశ్యత్స్వవినశ్యంతం యః పశ్యతి స పశ్యతి ।। 28 ।।
వినశ్యత్స్వవినశ్యంతం యః పశ్యతి స పశ్యతి ।। 28 ।।
సమం — సమానముగా; సర్వేషు — సమస్త; భూతేషు — ప్రాణులలో; తిష్ఠంతం — వసిస్తూ; పరమ-ఈశ్వరమ్ — పరమాత్మ; వినశ్యత్సు — నశించేవాటిలో; అవినశ్యంతం — నాశములేనిదిగా ఉండి; యః — ఎవరైతే; పశ్యతి — చూచెదరో; సః — వారు; పశ్యతి — చూసినట్టు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: సకల ప్రాణుల యందలి నిత్య పరమేశ్వరుడు
Perceiving the Imperishable in the Perishable
ఈ లోకంలో ప్రతి ఒక్కటీ నశించిపోయేదే కదా. అందమైన రూపాలు ముసలివైపోతాయి, పెద్ద పెద్ద భవనాలు కూలిపోతాయి, ఆకుపచ్చని అడవులు ఎండిపోతాయి. మరి ఈ నశించే జగత్తులో ఎప్పటికీ నశించని ఒకే ఒక నిత్య సత్యం ఏది? ఆ సత్యాన్ని ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తున్నాడు. నిజమైన జ్ఞాని యొక్క చూపు ఎలా ఉంటుందో ఇక్కడ మనం దర్శించవచ్చు.
Paragraph 2: శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికాడు: 'సమస్త ప్రాణుల నశించే శరీరములలో నశింపకుండా, నిత్యుడై సమంగా నివసించి ఉన్న పరమేశ్వరుడిని ఎవరైతే దర్శిస్తారో... వారే సత్యాన్ని సరిగ్గా దర్శించినవారు (సత్యదర్శనులు).'
Paragraph 3: ఇక్కడ కృష్ణుడు 'యః పశ్యతి స పశ్యతి' అని గంభీరంగా ప్రకటించాడు అంటే బాహ్య కళ్లతో లోకాన్ని చూసేవారంతా గ్రుడ్డివారే. నశించే దేహం వెనుక ఉన్న నశింపని పరమాత్మను ఏ జ్ఞాననేత్రంతోనైతే చూస్తామో, ఆ చూపే నిజమైన చూపు. ఆత్మావలోకన చూపు లభించినప్పుడే మనిషి ధన్యుడవుతాడు.
Paragraph 1: దేహం నశించినా, లోపల ఉన్న చైతన్యానికి మరణం లేదనే సత్యమే భగవద్గీత పునాది
Paragraph 2: ఈ చూపు అలవడితే మరణాన్ని చూసి జీవుడు ఏమాత్రం భయపడడు.
Paragraph 1: గీతాశాస్త్రంలో 'న జాయతే మ్రియతే వా కదాచిన్' అని రెండవ అధ్యాయంలోనే ఆత్మ నిత్యత్వాన్ని చెప్పారు. ఇక్కడ పరమాత్మ ప్రతి జీవిలోనూ 'సమంగా' ఉన్నాడనే పదం వాడారు. అంటే ఒక పరమ పవిత్రమైన సాధువులో ఎంత దైవ చైతన్యం ఉందో, ఒక అడవి జంతువులోనూ అంతే దైవం ఉంది. ఉపాధిని బట్టి కాంతి మారదు. ఈ సమదృష్టియే బ్రహ్మజ్ఞానానికి మూలము.
Paragraph 2: ఈ పరమ సత్యాన్ని ధ్యానించడం వల్ల సాధకుడి హృదయం నుండి భేదభావాలు, కులమత వైషమ్యాలు తొలగిపోతాయి. అందరిలోనూ ఆ శ్రీకృష్ణుడినే దర్శించిన గోపికల వలె, అంతటా దైవ రూపాన్నే చూసే పరమ వైభవం లభిస్తుంది. నిరంతర నామస్మరణమే మన కళ్లకు ఈ దివ్యత్వాన్ని ఇస్తుంది.
Paragraph 1: సత్యదర్శనము అంటే బాహ్యమైన రంగులను, రూపాలను కాకుండా వాటి వెనుక ఉన్న ఆధార చైతన్యాన్ని దర్శించడం నాయనా. ఇది కేవలం పరమాత్మ కృప వల్ల, సద్గురు ఉపదేశం వల్ల లభిస్తుంది.
Paragraph 2: ఈ చూపు పొందిన జ్ఞాని సృష్టిలోని ప్రతి కణంలోనూ సచ్చిదానందాన్ని అనుభవిస్తూ నిత్య తృప్తుడై జీవిస్తాడు.