BG 13.34:ఎలాగైతే ఒక్క సూర్యుడే సమస్త సౌరకుటుంబమును ప్రకాశింపచేయునో, అలాగే ఒక్క ఆత్మయే మొత్తం శరీరమును (చైతన్యము చే) ప్రకాశింపచేయును.
యథా ప్రకాశయత్యేకః కృత్స్నం లోకమిమం రవిః ।
క్షేత్రం క్షేత్రీ తథా కృత్స్నం ప్రకాశయతి భారత ।। 34 ।।
క్షేత్రం క్షేత్రీ తథా కృత్స్నం ప్రకాశయతి భారత ।। 34 ।।
యథా — ఎలాగైతే; ప్రకాశయతి — ప్రకాశింపచేయుట; ఏకః — ఒకటి; కృత్స్నం — సమస్త; లోకం — సౌరకుటుంబము; ఇమం — ఇది; రవిః — సూర్యుడు; క్షేత్రం — శరీరము; క్షేత్రీ — ఆత్మ (జీవాత్మ); తథా — అదేవిధంగా; కృత్స్నం — మొత్తం; ప్రకాశయతి — ప్రకాశింపచేయును; భారతః — అర్జునా, భరత వంశీయుడా.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: ఏకైక సూర్యుడు సమస్త లోక ప్రకాశకుడు
The Sun and the Field: The Soul as Illuminator
ఉదయ భానుడు ఉదయించగానే జగత్తు అంతా ఎంతటి వెలుగుతో నిండిపోతుందో చూడు. ఆ ఒక్క సూర్యుడే సమస్త భూగోళాన్ని వెలిగిస్తున్నాడు. మరి అదే విధంగా ఈ నశించే క్షేత్రాన్ని (శరీరాన్ని) వెలిగించే దివ్య సూర్యుడు ఎవరు? ఈ అద్భుతమైన పోలికతో శ్రీకృష్ణుడు ఈ శ్లోకంలో ఆత్మ యొక్క ప్రకాశక శక్తిని వివరిస్తున్నాడు.
Paragraph 2: శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికాడు: 'ఓ భారతవంశీయుడా! ఏ విధంగానైతే ఒక్కడే అయిన సూర్యుడు ఈ సమస్త జగత్తును వెలిగిస్తాడో... అదే విధంగా క్షేత్రీ (ఆత్మ) ఒక్కడే అయినప్పటికీ, తన దివ్య చేతనా కాంతి చేత ఈ సమస్త క్షేత్రమును (దేహమును) లోపల బయట వెలిగిస్తాడు (చేతనావంతం చేస్తాడు).'
Paragraph 3: ఇక్కడ కృష్ణుడు ఆత్మను 'క్షేత్రీ' అని పిలిచాడు అంటే ఈ దేహానికి యజమాని అని అర్థం. సూర్యుడు ప్రకాశిస్తున్నప్పుడు లోకంలో మంచి పనులు జరుగుతాయి, చెడు పనులు జరుగుతాయి. కానీ ఆ పుణ్యపాపాలు ఏవీ సూర్యుడికి అంటవు కదా! అలాగే దేహంలోని ఆత్మ కాంతి వలనే మనస్సు ఆలోచిస్తుంది, ఇంద్రియాలు పని చేస్తాయి. కానీ ఆ పనుల వికారాలు ఏవీ ఆత్మకు అంటవు. ఆత్మ కేవలం శుద్ధ ప్రకాశకం మాత్రమే.
Paragraph 1: సూర్యుడు ఒక్కడే అయినా అనంతమైన వస్తువులను వెలిగించినట్లే, ఆత్మా అంతే
Paragraph 2: ఈ ప్రకాశక శక్తిని గుర్తించినప్పుడు మనస్సులో భౌతిక చీకట్లు తొలగిపోతాయి.
Paragraph 1: ఉపనిషత్తులలో పరమాత్మను 'స్వయం జ్యోతి' అని వర్ణించారు. మన కంటికి సూర్యుడు వెలుగునిస్తే, ఆ సూర్యునికి వెలిగే శక్తిని ఇచ్చేది లోపల ఉన్న పరమాత్మే. 'తస్య భాసా సర్వమిదం విభాతి' - ఆయన వెలుగు వలనే సమస్త విశ్వమూ ప్రకాశిస్తోంది. ఈ దేహమనే క్షేత్రంలో చేతులు పనులు చేస్తున్నాయన్నా, బుద్ధి విచారణ చేస్తోందన్నా... ఆ వెనుక ఉన్నది ఆత్మ యొక్క దివ్య కిరణాలే. ఆ కిరణాలను గ్రహించడమే నిజమైన జ్ఞానం.
Paragraph 2: జగద్గురు శంకరాచార్యుల వారు తమ భాష్యంలో, ఆత్మ ప్రకాశాన్ని సూర్యునితో పోల్చి అద్భుతమైన విశ్లేషణ చేశారు. సూర్యుడు ఒక్కడే అయినా జగత్తునంతా ఎలా ప్రకాశింపజేస్తున్నాడో, అలాగే ప్రతి ఒక్కరి దేహంలో ఉన్న ఆత్మే మనస్సుకు ఆలోచించే శక్తిని ఇస్తోంది. నిరంతర నామస్మరణము వల్ల మనస్సు ఈ దివ్య ప్రకాశక శక్తి వైపు మళ్లి, సంసార తాపాల నుండి విముక్తి పొందుతుంది.
Paragraph 1: క్షేత్రీ అంటే ఈ శరీరానికి ఆవల ఉండి, దీనిని చేతనావంతం చేసే దివ్య పురుషుడు నాయనా. రథికుడికి రథం ఎలాగో, క్షేత్రీకి ఈ దేహం అలా ఉపయోగపడుతుంది.
Paragraph 2: ఈ క్షేత్రీ భావనలో నిలబడిన సాధకుడికి దేహం పట్ల గల మోహం నశించి, శాశ్వతమైన ఆత్మానందము సులభంగా సిద్ధిస్తుంది.