BG 14.25:సుఖదుఃఖాలలో ఒక్క రీతిగానే ఉండేవారు; ఆత్మ భావన యందే స్థితమై ఉండేవారు; మట్టిముద్ద, రాయి, మరియు బంగారము వీటన్నిటినీ ఒకే విలువతో చూసేవారు; అనుకూల లేదా ప్రతికూల పరిస్థితిలో ఒక్కరీతిగానే ఉండేవారు; తెలివైన వారు; నిందాస్తుతులను రెంటినీ సమముగా స్వీక...
సమదుఃఖసుఖః స్వస్థః సమలోష్టాశ్మకాంచనః ।
తుల్యప్రియాప్రియో ధీరః తుల్యనిందాత్మసంస్తుతిః ।। 24 ।।
మానాపమానయోస్తుల్యః తుల్యో మిత్రారిపక్షయోః ।
సర్వారంభపరిత్యాగీ గుణాతీతః స ఉచ్యతే ।। 25 ।।
తుల్యప్రియాప్రియో ధీరః తుల్యనిందాత్మసంస్తుతిః ।। 24 ।।
మానాపమానయోస్తుల్యః తుల్యో మిత్రారిపక్షయోః ।
సర్వారంభపరిత్యాగీ గుణాతీతః స ఉచ్యతే ।। 25 ।।
సమ — ఒకేరీతిగా; దుఃఖ — దుఃఖము; సుఖః — సంతోషము; స్వ-స్థః — ఆత్మయందే స్థితమై ఉండి; సమ — సమానముగా; లోష్టా — మట్టి ముద్ద; అశ్మ — రాయి; కాంచనః — బంగారము; తుల్య — ఒకే విలువగా; ప్రియ — ప్రియమైనవి; అప్రియః — అప్రియమైనవి; ధీరః — స్థిరముగ���; తుల్య — ఒక్కటిగానే; నిందా — నింద; ఆత్మ-సంస్తుతిః — పొగడ్త; మాన — గౌరవము; అపమానయో — అగౌరవము; తుల్యః — సమానముగా; తుల్యః — సమానముగా; మిత్ర — మిత్రుడు; అరి — శత్రువు; పక్షయోః — పక్షముల పట్ల; సర్వ — అన్ని; ఆరంభ — యత్నములను; పరిత్యాగీ — విడిచిపెట్టిన వాడు; గుణ-అతీతః — గుణములకు అతీతులైన; సః — వారు; ఉచ్యతే — అని చెప్పబడుతారు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
సర్వారంభ పరిత్యాగము
మానావమానముల యందు మరియు శత్రుమిత్రుల యందు ఒకే దివ్య సమత్వము
Renouncing the Ego: Equal in Honor and Dishonor, Friend and Foe
గుడి గర్భగుడిలో ఉండే శ్రీమహావిష్ణువు తన దర్శనానికి వచ్చే భక్తుడినైనా, లేదా శత్రుభావంతో చూసేవాడినైనా ఒకే కరుణతో అనుగ్రహిస్తాడు కదా! భగవంతునిలాగే గుణాతీతుడు కూడా సమస్త ప్రాణుల పట్ల నిర్వైర సమత్వాన్ని కలిగి ఉంటాడు. ఈ శ్లోకంలో భగవంతుడు గుణాతీతుని సంపూర్ణ స్వభావాన్ని ముగిస్తూ, అతని సామాజిక నడవడికను ఆవిష్కరిస్తున్నాడు.
శ్రీకృష్ణ భగవానుడు సెలవిస్తున్నాడు: 'అర్జునా! మానావమానాల యందు సమానుడై, శత్రుమిత్రుల పక్షాల యందు భేదబుద్ధి లేనివాడై, కర్తృత్వ అహంకారముతో చేసే సమస్త కర్మలను (సర్వారంభములను) త్యజించినవాడెవడో, అతడే గుణాతీతుడు అని పిలువబడును.'
తాను చేస్తున్నాననే అహాన్ని వదిలేసి, కర్మలన్నింటినీ భగవత్ సంకల్పంగా భావించడమే నిజమైన త్యాగం.
గుణాతీతుడు సమాజంలో గౌరవం లభించినా గర్వపడడు, అవమానం జరిగినా కృంగిపోడు. అతని హృదయం ఎల్లప్పుడూ పరమాత్మ తోనే అనుసంధానమై ఉంటుంది.
ఈ శ్లోకంలో 'సర్వారంభ పరిత్యాగీ' అనే పదం అత్యంత ప్రాముఖ్యమైనది. దీని అర్థం పనులన్నింటినీ వదిలేసి అడవులకు పోవడం కాదు. 'నేను ఈ పని చేస్తున్నాను, దీని వల్ల నాకే కీర్తి రావాలి' అనే స్వార్థ అహంకారాన్ని వదిలివేయడం. గుణాతీతుడు సమాజ శ్రేయస్సు కోసం ఎన్నో పనులు చేయవచ్చు, కానీ ఆ పనుల వెనుక అతని స్వార్థం ఏమాత్రం ఉండదు. అంతా భగవంతుని లీలగా భావిస్తాడు.
మిత్రుడని ఎక్కువ ఆదరించడం, శత్రువని ద్వేషించడం వంటి ద్వంద్వాలు మన అహంకారం నుండి పుడతాయి. గుణాతీతుడు సమస్తం భగవత్ స్వరూపంగానే చూస్తాడు కాబట్టి అతని దృష్టిలో శత్రుమిత్ర భేదం ఉండదు. ఈ దివ్యమైన సమత్వ బుద్ధి మనలో కలగాలంటే నిత్యము ఆలయ దర్శనము, భగవద్గీతా శ్రవణము మరియు పరోపకార జీవనాన్ని అనుష్ఠించాలి.
త్రిగుణాల మాయను సంపూర్ణంగా జయించి, ఆత్మ సాక్షాత్కారాన్ని పొందిన పరమ ముక్త స్థితి.
ఈ దివ్యమైన స్థితిని ఆరాధిస్తూ సాధకుడు తన జీవితాన్ని సార్థకం చేసుకోవాలి.