BG 15.4:BG 15.3-4: ఈ వృక్షము యొక్క నిజ స్వరూపము ఈ జగత్తులో గ్రహింపబడదు, దాని యొక్క మొదలు, చివర, లేదా సనాతన అస్తిత్వము కూడా అర్థం కావు. కానీ, ఈ యొక్క లోతైన వేర్లు కల అశ్వత్థ వృక్షమును అనాసక్తి/వైరాగ్యమనే బలమైన గొడ్డలిచే ఖండించివేయాలి. ఆ తరువాత ఆ వృక...
న రూపమస్యేహ తథోపలభ్యతే
నాంతో న చాదిర్న చ సంప్రతిష్ఠా ।
అశ్వత్థమేనం సువిరూఢమూలమ్
అసంగశస్త్రేణ ధృడేన ఛిత్త్వా ।। 3 ।। తతః పదం తత్పరిమార్గితవ్యం
యస్మిన్ గతా న నివర్తంతి భూయః ।
తమేవ చాద్యం పురుషం ప్రపద్యే
యతః ప్రవృత్తిః ప్రసృతా పురాణీ ।। 4 ।।
నాంతో న చాదిర్న చ సంప్రతిష్ఠా ।
అశ్వత్థమేనం సువిరూఢమూలమ్
అసంగశస్త్రేణ ధృడేన ఛిత్త్వా ।। 3 ।। తతః పదం తత్పరిమార్గితవ్యం
యస్మిన్ గతా న నివర్తంతి భూయః ।
తమేవ చాద్యం పురుషం ప్రపద్యే
యతః ప్రవృత్తిః ప్రసృతా పురాణీ ।। 4 ।।
న రూపమ్ — రూపము లేకుండా; అస్య — దీని యొక్క; ఇహ — ఈ లోకములో; తథా — ఆ విధముగా; ఉపలభ్య��ే — కనిపించును; న అంతః — అంతము లేని; న చ ఆదిః — మొదలు లేకుండా; న చ సంప్రతిష్ఠా — మూలం లేకుండా; అశ్వత్థమ్ — రావి చెట్టు; ఏనం — ఇది; సు-విరూఢ-మూలం — లోతైన మూలములు గల; అసంగ-శస్త్రేణ — అనాసక్తి/వైరాగ్యము అనే గొడ్డలి చే; ధృడేన — బలమైన; ఛిత్త్వా— ఛిద్రం చేసి; తతః — ఆ తరువాత; పదం — ప్రదేశము; తత్ — అది; పరిమార్గితవ్యం — వెతకాలి; యస్మిన్ — ఎక్కడికైతే; గతాః — వెళ్లిన పిదప; న నివర్తంతి — తిరిగిరారు; భూయః — మరల; తమ్ — ఆయనకి; ఏవ — ఖఛ్చితముగా; చ — మరియు; ఆద్యం — మూలమైన; పురుషం — పరమేశ్వరుడు; ప్రపద్యే — ఆశ్రయించుము; యతః — ఎక్కడి నుండి అయితే; ప్రవ��త్తిః — ఈ వ్యవహారము; ప్రసృతా — ఉద్భవించినదో; పురాణీ — అతి ప్రాచీనమైన.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
సాయంకాల హారతి వెలుగులలో స్వామివారి దివ్య ముఖారవిందాన్ని దర్శనిస్తూ, 'శరణాగతి' అనే భావనలో మునిగిపోయినప్పుడు మనస్సులోని ఆందోళనలన్నీ నశించిపోతాయి సంసార వృక్షాన్ని వైరాగ్యం అనే గొడ్డలితో నరికిన తరువాత మనం చేయవలసిన తదుపరి పని ఏమిటో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ ఈ నాల్గవ శ్లోకంలో పరమ రమణీయంగా ఉపదేశిస్తున్నాడు.
వైరాగ్యంతో బంధాలను తెగనరికిన పిదప, ఏ స్థానానికి వెళ్తే తిరిగి సంసారంలోకి రావలసిన అవసరం ఉండదో, ఆ పరంధామాన్ని వెతకాలి. ఏ ఆదిపురుషుని నుండి ఈ ప్రాచీన సృష్టి అంతా ఉద్భవించిందో, ఆ పరమేశ్వరుడినే నేను శరణు వేడుతున్నాను అని ప్రార్థించాలి. శరణాగతియే సంసార సముద్రాన్ని దాటించే ఏకైక నౌక.
ఈ శ్లోక స్మరణ వల్ల మనకు పరమాత్మ పట్ల సంపూర్ణ శరణాగతి భావన కలిగి, భౌతిక భయాల నుండి విముక్తి లభిస్తుంది.
శరణాగతి ద్వారా మాత్రమే జీవుడు తన లౌకిక ప్రయాణాన్ని ముగించి, శాశ్వత ఆధ్యాత్మిక ధామానికి చేరుకోగలడు.
ఈ శ్లోకంలో చెప్పబడిన 'పురాణీ ప్రవృత్తిః' అంటే ఈ సృష్టి నిరంతరం సాగుతున్న ఒక అనాది ప్రక్రియ అని అర్థం. ఈ సృష్టికి ఆది మరియు అంతము కేవలం పరమాత్మకే తెలుసు. ఆయనను ఆశ్రయించడమే ఈ మాయను దాటడానికి ఉన్న ఏకైక మార్గం.
శ్రీరామానుజాచార్యుల వారు శరణాగతి (ప్రపత్తి) కి అత్యంత ప్రాధాన్యత ఇచ్చారు. భగవంతుని పాదాల చెంత శరణు కోరిన భక్తుడి యోగక్షేమాలను ఆ పరమేశ్వరుడే చూసుకుంటాడు.
సమస్త చరాచర సృష్టికి, కాలానికి కూడా అతీతుడైన పరమేశ్వరుడిని సూచించే పదం.
ఆ ఆదిపురుషుడిని హృదయంలో నిలిపి ధ్యానించడమే సమస్త సాధనల అంతిమ ఫలము.