BG 15.5:దురభిమానము మరియు మోహము లేకుండా ఉన్నవారు, మమకారాసక్తియనే అరిష్టాన్ని జయించినవారు, సతతమూ ఆత్మ, భగవంతుని చింతనలోనే ఉన్నవారు, ఇంద్రియ భోగములను అనుభవించాలని కోరికలు లేని వారు, సుఖదుఃఖములనెడి ద్వంద్వములకు అతీత��లై ఉన్నవారు, ఇటువంటి ముక్తజీవులు నా...
నిర్మానమోహా జితసంగదోషా
అధ్యాత్మనిత్యా వినివృత్తకామాః ।
ద్వంద్వైర్విముక్తాః సుఖదుఃఖసంజ్ఞైః
గచ్ఛంత్యమూఢాః పదమవ్యయం తత్ ।। 5 ।।
అధ్యాత్మనిత్యా వినివృత్తకామాః ।
ద్వంద్వైర్విముక్తాః సుఖదుఃఖసంజ్ఞైః
గచ్ఛంత్యమూఢాః పదమవ్యయం తత్ ।। 5 ।।
నిః — లేకుండా; మాన — అహంకారం/గర్వము; మోహాః — మోహము; జిత — జయించి; సంగ — సంగము (మమకారాసక్తి); దోషాః — దోషములు; అధ్యాత్మ-నిత్యాః — నిరంతరం ఆత్మ, భగవంతుని యందే స్థితమై ఉండి; వినివృత్త కామాః — ఇంద్రియ భోగ కోరికల నుం���ి పూర్తిగా స్వేచ్ఛ పొందినవారు; ద్వంద్వైః విముక్తాః — ద్వంద్వముల నుండి విముక్తులైనవారు; సుఖ-దుఃఖ సంజ్ఞైః — సుఖదుఃఖములు అనబడే; గచ్ఛంతి — పొందెదరు; అమూఢాః — వివేకవంతులు; పదం — ధామము; అవ్యయం — నిత్య సనాతనమైన; తత్ — అది.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
కార్తీక దీపోత్సవ వేళ ఆలయ ప్రాంగణాన్ని వేలాది ప్రమిదల వెలుగులు అలంకరిస్తున్న వేళ, ఆ జ్యోతుల కాంతిని చూస్తూ నిలబడితే మనస్సులోని అంధకారం అంతా తొలగిపోయినట్లు అనిపిస్తుంది భగవత్ ప్రాప్తిని పొందే యోగ్యత ఎలాంటి వారికి కలుగుతుందో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ ఈ ఐదవ శ్లోకంలో చాలా స్పష్టంగా, మనసుకు హత్తుకునేలా వివరిస్తున్నాడు.
ఎవరికైతే అహంకారం, మోహం అనే మలినాలు ఉండవో, లౌకిక మమకారాన్ని జయించారో, నిరంతరం ఆత్మచింతనలోనే ఉంటారో, కోరికలను పూర్తిగా త్యజించారో మరియు సుఖదుఃఖాలనే ద్వంద్వాలకు అతీతంగా ఉంటారో... అలాంటి జ్ఞానులు మాత్రమే ఆ నాశనము లేని పరమ పదాన్ని పొందుతావు.
మనం పూజలు చేస్తున్నా ఒక్కోసారి మనలోని అహంకారం చావదు. ఆ అహంకారాన్ని వీడినప్పుడే మన హృదయం భగవంతుని ఆలయంగా మారుతుందని
ద్వంద్వాలను తట్టుకుని, మనస్సును సమస్థితిలో ఉంచుకోవడమే పరమాత్మను చేరుకోవడానికి అవసరమైన ప్రధాన సాధన.
భగవద్గీతలోని రెండవ అధ్యాయంలో చెప్పబడిన 'స్థితప్రజ్ఞుని' లక్షణాలు ఈ శ్లోకంలో మళ్లీ గుర్తుచేయబడ్డాయి. అహంకారం మరియు మోహం అనేవి మాయ యొక్క మొదటి ద్వారాలు. వాటిని జయించినప్పుడే జీవుడు ముక్తి పథంలో పయనిస్తాడు.
అధ్యాత్మ నిత్యత్వం అంటే నిరంతరం భగవత్ భావనలో ఉండటం. మన నిత్య జీవితంలో కూడా చేసే ప్రతి పనిని భగవత్ ఆరాధనగా మార్చుకున్నప్పుడు మనస్సు పవిత్రమవుతుంది.
అవ్యయం అంటే ఎన్నటికీ నాశనము లేనిది, క్షీణించనిది. లౌకిక లోకాలన్నీ తాత్కాలికమైనవి, కానీ భగవంతుని ధామం శాశ్వతమైనది.
ఆ పరమ పదాన్ని చేరిన జీవుడు మళ్లీ సంసార క్లేశాలలో పడకుండా నిత్య ఆనందంలో ఓలలాడుతాడు.