BG 16.13:BG 16.13-15: ఆసురీ లక్షణములు కలిగిన వారు ఇలా ఆలోచిస్తారు, ‘నేను ఈనాటికే చాలా ధనమును సంపాదించాను, నా ఈ కోరికను తీర్చుకుంటాను. ఇదంతా నాదే, రేపు నాకు ఇంకా వస్తుంది. ఆ శత్రువు నాచే నాశనం అయిపోయాడు, మరియు నేను మిగతావారిని క��డా నాశనం చేస్తాను! న...
ఇదమద్య మయా లబ్దమ్ ఇమం ప్రాప్స్యే మనోరథమ్ ।
ఇదమస్తీదమపి మే భవిష్యతి పునర్ధనమ్ ।। 13 ।।
అసౌ మయా హతః శత్రుః హనిష్యే చాపరానపి ।
ఈశ్వరోఽహమహం భోగీ సిద్ధోఽహం బలవాన్ సుఖీ ।। 14 ।।
ఆఢ్యోఽభిజనవానస్మి కోఽన్యోఽస్తి సదృశో మయా ।
యక్ష్యే దాస్యామి మోదిష్య ఇత్యజ్ఞానవిమోహితాః ।। 15 ।।
ఇదమస్తీదమపి మే భవిష్యతి పునర్ధనమ్ ।। 13 ।।
అసౌ మయా హతః శత్రుః హనిష్యే చాపరానపి ।
ఈశ్వరోఽహమహం భోగీ సిద్ధోఽహం బలవాన్ సుఖీ ।। 14 ।।
ఆఢ్యోఽభిజనవానస్మి కోఽన్యోఽస్తి సదృశో మయా ।
యక్ష్యే దాస్యామి మోదిష్య ఇత్యజ్ఞానవిమోహితాః ।। 15 ।।
ఇదం — ఇది; అద్య — ఈనాడు; మయా — నా చేత; ల���్దమ్ — పొందబడెను; ఇమం — ఇది; ప్రాప్స్యే — నేను ఆర్జిస్తాను; మనః-రథమ్ — కోరిక; ఇదం — ఇది; అస్తి — ఉన్నది; ఇదం — ఇది; అపి — కూడా; మే — నాదే ; భవిష్యతి — భవిష్యత్తులో; పునః — మళ్లీ; ధనం — ధనము; అసౌ — ఆ (అతను); మయా — నా చేత; హతః — సంహరింపబడెను; శత్రుః — శత్రువు; హనిష్యే — నేను నాశనం చేసెదను; చ — మరియు; అపరాన్ — ఇతరులను; అపి — కూడా; ఈశ్వరః — ఈశ్వరుడు; అహం — నేను; అహం — నేను; భోగీ — భోగించేవాడిని; సిద్దః — శక్తివంతుడను; అహం — నేను; బల-వాన్ — బలవంతుడను; సుఖీ — సుఖముగా ఉన్నాను; ఆఢ్య — ధనవంతుడను; అభిజన-వాన్ — గొప్ప హోదాలో కల బంధువులు; అస్మి — నాకు; కః — ఎవరు?; అన్యః — ఇతరులు; అస్తి — ఉన్నారు; సదృశః — అటువంటి వారు; మయా — నాకు; యక్ష్యే — యజ్ఞములు చేసెదను; దాస్యామి — దానములు ఇచ్చెదను; మోదిష్యే — ఆనందించెదను; ఇతి — ఈ విధముగా; అజ్ఞాన — అజ్ఞానముతో; విమోహితాః — మోహితులై; (భ్రమలో).
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
రాత్రి పూజ ముగిసిన పిమ్మట ఆలయ నిర్మల వాతావరణంలో కూర్చుని వినండి ఆసురీ స్వభావులు తమ రోజువారీ జీవితంలో ఎలాంటి అహంకార తలపులతో జీవిస్తారో శ్రీకృష్ణుడు ఇక్కడ మన కళ్ల ముందుకు తెస్తున్నాడు. వారి ఆలోచనలన్నీ 'నేను', 'నాది' అనే స్వార్థం చుట్టూనే తిరుగుతాయి. దైవకృపను మరిచి, అంతా తమ స్వయంకృషినే అని భ్రమిస్తారు.
శ్రీ భగవానుడు పలికెను: ఆసురీ లక్షణములు కలిగిన వారు ఇలా ఆలోచిస్తారు: 'ఈ రోజు నేను ఈ సంపదను పొందాను, రేపు నా కోరికలను తీర్చుకుంటాను. ఇప్పుడు నా దగ్గర ఇంత ధనం ఉంది, భవిష్యత్తులో దీనిని మరింతగా పెంచుకుంటాను.'
ఈ అహంకారపూరిత ఆలోచనలే వారిని దైవత్వానికి దూరం చేస్తాయి. సృష్టిలోని ప్రతిదీ భగవంతుని సొత్తు అనే సత్యాన్ని వారు గుర్తించలేరు.
కర్తృత్వ భావన అహంకారాన్ని పెంచుతుంది, దాస్య భావన వినయాన్ని ఇస్తుంది.
ప్రతి ఫలితాన్ని భగవత్ ప్రసాదంగా స్వీకరించడమే నిజమైన భక్తి.
ఈ శ్లోకంలో 'మయా లబ్దమ్' (నా చేత పొందబడినది) అనే పదం మానవ అహంకారానికి పరాకాష్ఠ. ఆసురులు సృష్టి నియమాలను గ్రహించలేరు. భగవంతుడు ఇచ్చిన గాలిని పీలుస్తూ, ఆయన సృష్టించిన భూమిపై జీవిస్తూ, 'అంతా నేనే చేశాను' అనడం పరమ మూర్ఖత్వం.
భగవద్గీత మనకు నిష్కామ కర్మను బోధిస్తుంది. మనకు కేవలం కర్మ చేసే అధికారం మాత్రమే ఉంది తప్ప ఫలితంపై లేదనే సత్యాన్ని గ్రహించినప్పుడే మనస్సు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.
చేసే పనులన్నిటికీ నేనే కర్తను అనే గర్వాన్ని విడిచి, ఆ పరమాత్మే నా ద్వారా చేయిస్తున్నాడని భావించడం.
ఈ దివ్య సమర్పణ భావన వల్ల మనస్సులోని అశాంతి నశించి పరమ ప్రశాంతత సిద్ధిస్తుంది.