BG 18.16:BG 18.15-16: శరీరము, వాక్కు, లేదా మనస్సులచే ఏ కర్మ/కార్యము జరిగినా, అది మంచిదయినా లేదా చెడయినా, ఈ ఐదు దానికి కారకములు. ఇది అర్థంకాని వారు ఆత్మయే నిజమైన కర్త అనుకుంటారు. మలినబుద్ధి తో ఉన్న అటువంటివారు యథార్థమును గ్రహింపలేరు.
శరీరవాఙ్మనోభిర్యత్ కర్మ ప్రారభతే నరః ।
న్యాయ్యం వా విపరీతం వా పంచైతే తస్య హేతవః ।। 15 ।।
తత్రైవం సతి కర్తారమ్ ఆత్మానం కేవలం తు యః ।
పశ్యత్యకృతబుద్ధిత్వాత్ న స పశ్యతి దుర్మతిః ।। 16 ।।
న్యాయ్యం వా విపరీతం వా పంచైతే తస్య హేతవః ।। 15 ।।
తత్రైవం సతి కర్తారమ్ ఆత్మానం కేవలం తు యః ।
పశ్యత్యకృతబుద్ధిత్వాత్ న స పశ్యతి దుర్మతిః ।। 16 ।।
శరీర-వాక్-మనోభిః — శరీరము, వాక్కు, లేదా మనస్సు; యత్ — ఏదయితే; కర్మ — పని; ప్రారభతే — చేస్తారో; నరః — వ్యక్తి; న్యాయ్యం — సరియైన (మంచిపని); వ��� — లేదా; విపరీతం — సరికానిది అయినా (చెడుపని); వా — లేదా; పంచ — ఐదు; ఏతే — ఇవి; తస్య — వాటి; హేతవః — హేతువులు; తత్త్ర — అక్కడ; ఏవం సతి — అయినా సరే; కర్తారమ్ — చేసేది; ఆత్మానం — ఆత్మ; కేవలం — కేవలము; తు — కానీ; యః — ఎవరైతే; పశ్యతి — చూస్తారో; అకృత-బుద్ధిత్వాత్ — మలినమైన బుద్ధితో; న స పశ్యతి — వారు చూడనట్టు; దుర్మతి: — మూర్ఖులు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
గుడి గోపురం మీద ఉన్న ఒక రాయి, 'నేనే ఈ గోపురాన్నంతటినీ నా నెత్తిమీద మోస్తున్నాను' అని అనుకుంటే అది ఎంత హాస్యాస్పదంగా ఉంటుంది! నిజానికి ఆ రాయి కింద వందలాది ఇతర రాళ్ళు, పునాది గోడలు, భూమి ఉన్నాయి. మన సమాజంలో కూడా చాలామంది 'నేనే ఈ సంస్థను నడుపుతున్నాను, నేనే నా కుటుంబాన్ని కాపాడుతున్నాను' అని అనుకుంటారు. ఈ అహంకార భ్రమను శ్రీకృష్ణుడు ఈ శ్లోకంలో తీవ్రంగా ఖండిస్తున్నాడు.
కర్మలు సిద్ధించడానికి ఐదు కారణాలు ఉన్నప్పటికీ, అవి గ్రహించక, అపరిపక్వమైన బుద్ధితో (అకృతబుద్ధిత్వాత్) తనను తానే ఏకైక కర్తగా (కేవలం ఆత్మానం కర్తారం) భావించేవాడు సత్యాన్ని చూడలేడు. అతను దుర్మతి (మందబుద్ధి కలిగినవాడు). అతనికి సృష్టి నియమాలు కానీ, పరమాత్మ సంకల్పం కానీ బోధపడలేదని అర్థం.
ఆధ్యాత్మిక సాధనలో మొదటి మెట్టు ఈ 'నేను' అనే అహంకారాన్ని తగ్గించుకోవడం. మనం ఎంతగా అహంకారాన్ని వీడి, భగవంతుని చేతిలో పరికరాలుగా మారుతామో, అంతగా మన కర్మలు దివ్యత్వాన్ని సంతరించుకుంటాయి. అహంకారం తగ్గినప్పుడే గుండె ప్రశాంతతను పొందుతుంది.
బుద్ధి సంస్కరింపబడినప్పుడు మాత్రమే సాధకుడు తన కర్మల బంధాల నుండి విముక్తుడు కాగలడు.
శ్రీకృష్ణుడు ఇక్కడ 'దుర్మతిః' అనే కఠినమైన పదాన్ని వాడాడు. భగవంతుని అస్తిత్వాన్ని, ప్రకృతి శక్తులను ఒప్పుకోకుండా తానే సర్వస్వమని భావించే అసురీ ప్రవృత్తిని ఇది సూచిస్తుంది. ఇలాంటి వారి పతనం అనివార్యం.
శాస్త్ర పఠనం మరియు సత్సంగం ద్వారా మన బుద్ధిని సంస్కరించుకోవాలి. అప్పుడే మనకు 'అకృతబుద్ధి' తొలగిపోయి, భగవత్ భావన కలిగిన స్థిరబుద్ధి ఏర్పడుతుంది.
ఆధ్యాత్మిక సత్యాలను శాస్త్రీయంగా విశ్లేషించలేని, కేవలం లౌకిక అహంకారంతో నిండిన బుద్ధి స్థితి.
అకృతబుద్ధి ఉన్నంత కాలం మనిషికి సంసార బంధాల నుండి విడుదల లభించదు.