BG 18.2:శ్రీ భగవానుడు ఇలా పలికెను : కోరికలచే ప్రేరితమైన కర్మలను త్యజించటమే సన్యాసము అని జ్ఞానసంపన్నులు అన్నారు. సమస్త కర్మల ఫలములను విడిచిపెట్టటమే పండితులు త్యాగము అని అన్నారు.
శ్రీ భగవానువాచ ।
కామ్యానాం కర్మణాం న్యాసం సన్న్యాసం కవయో విదుః ।
సర్వకర్మఫలత్యాగం ప్రాహుస్త్యాగం విచక్షణాః ।। 2 ।।
కామ్యానాం కర్మణాం న్యాసం సన్న్యాసం కవయో విదుః ।
సర్వకర్మఫలత్యాగం ప్రాహుస్త్యాగం విచక్షణాః ।। 2 ।।
శ్రీ-భగవానువాచ — శ్రీ భగవానుడు పలికెను; కామ్యానాం — కోరికలచే ప్రేరేపితమై ఉన్న; కర్మణాం — కర్మల యొక్క; న్యాసం — త్యజించుట; సన్న్యాసం — సన్యాసము అని (కర్మలను త్యజించుట); కవయః — జ్ఞాన సంపన్నులు; విదుః — అర్థం చేసుకొనుట; సర్వ — సమస్త; కర్మ-ఫల — కర్మ ఫలముల; త్యాగం — కర్మ ఫలములను భోగించు కోరికను త్యజించుట; ప్రాహుః — చెప��పబడినవి; త్యాగం — కర్మ ఫలములను భోగించు కోరికను త్యజించుట అని; విచక్షణాః — వివేకవంతులు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
గుడి ముఖద్వారం వద్ద నిలబడి భక్తులను గమనిస్తే ఒక విషయం స్పష్టమవుతుంది. కొందరు స్వామివారిని కేవలం ఐహిక సుఖాల కోసం, కోరికల నెరవేర్పు కోసం ప్రార్థిస్తారు; మరికొందరు ఎలాంటి కోరికలూ లేకుండా కేవలం స్వామి సేవ కోసమే వస్తారు. ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు ఈ రెండు మానసిక స్థితులను వివరిస్తూ అర్జునుని ప్రశ్నకు సమాధానం ఇస్తున్నాడు. జ్ఞానులు, పండితులు ఈ రెండింటిని ఎలా నిర్వచించారో ఇక్కడ చెప్తున్నాడు.
జ్ఞాన సంపన్నులైన కవులు 'కామ్య కర్మలను' (స్వార్థ కోరికలతో కూడిన పనులను) పూర్తిగా విడిచిపెట్టడాన్ని సన్న్యాసం అంటారు. అంటే సంపద, కీర్తి, హోదా కోసం చేసే హోమాలు, యజ్ఞాలు మరియు పనులను వదిలివేయడం. అదే సమయంలో, వివేకవంతులైన పండితులు సమస్త కర్మల ఫలాలను భగవంతునికి అర్పించి, వాటిపై ఆశను వదులుకోవడాన్ని 'త్యాగం' అని పిలుస్తారు.
ఈ రెండింటిలో ఏది గొప్పదనే ప్రశ్న కంటే, మన మనస్సు ఏ స్థితిలో ఉందనేది ముఖ్యం. సన్న్యాసము అనేది బాహ్య జీవనాన్ని ప్రభావితం చేస్తే, త్యాగము అనేది మన అంతరంగ భావనను పవిత్రం చేస్తుంది. బాహ్యంగా కర్మలు చేస్తూనే అంతరంగంలో త్యాగ భావనను కలిగి ఉండటం సామాన్య గృహస్థులకు అనువైన మార్గం.
కామ్య కర్మలు మనల్ని జనన మరణ చక్రంలో బంధిస్తే, నిష్కామ కర్మలు మరియు ఫలత్యాగం మనల్ని బంధ విముక్తులను చేస్తాయి.
భగవానుడు ఇక్కడ వివేకవంతుల (విచక్షణాః) మరియు కవుల (కవయః) విశ్లేషణను ఉదహరించాడు. బుద్ధిమంతుడైన మానవుడు ప్రతి పని చేసేటప్పుడు దాని వెనుక ఉన్న ఉద్దేశాన్ని గమనించాలి. కర్మలను పూర్తిగా వదిలేయడం కంటే కర్మల వెనుక ఉన్న స్వార్థ భావనను వదిలేయడమే ఆధ్యాత్మిక విజయం.
దైనందిన జీవితంలో మనం ఆఫీసు పనులు చేసినా, ఇంటి బాధ్యతలు మోసినా, వాటిని భగవద్ సమర్పణ బుద్ధితో చేస్తే, ఆ కర్మలన్నీ త్యాగంగా మారి మనలను పవిత్రులను చేస్తాయి.
చేసే ప్రతి కర్మ యొక్క సత్ఫలితాన్ని కానీ, దుష్ఫలితాన్ని కానీ పరమాత్మకే సమర్పించడం. దీనివల్ల సాధకునికి అహంకారం మరియు నిరాశ రెండూ దరిచేరవు.
కర్మఫల త్యాగం వల్ల మనస్సు సదా ప్రశాంతంగా, సుఖదుఃఖాలకు అతీతంగా స్థిరపడుతుంది.