BG 18.3:కొంతమంది విద్వాంసులు కర్మలు అన్నియూ దోషభూయిష్టమైనవి అని, వాటిని విడిచిపెట్టాలి అంటారు, అదే సమయంలో మరికొంతమంది, యజ్ఞములు, దానములు, మరియు తపస్సులను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టవద్దు అంటారు.
త్యాజ్యం దోషవదిత్యేకే కర్మ ప్రాహుర్మనీషిణః ।
యజ్ఞదానతపఃకర్మ న త్యాజ్యమితి చాపరే ।। 3 ।।
యజ్ఞదానతపఃకర్మ న త్యాజ్యమితి చాపరే ।। 3 ।।
త్యాజ్యం — విడిచిపెట్టవలసినదే (త్యజింపదగినదే); దోష-వత్ — దోషపూరితములు; ఇతి — అని; ఏకే — కొందరు; కర్మ — కర్మలు; ప్రాహుః — ప్రకటిస్తారు; మనీషిణః — విద్వాంసులు; యజ్ఞ — యజ్ఞము; దాన — దానము; తపః — తపస్సు; కర్మ — కర్మలు; న త్యాజ్యమ్ — ఎన్నడూ విడిచిపెట్టకూడదు; ఇతి — అని ఈ విధముగా; చ — మరియు; అపరే — ఇతరులు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
ప్రాచీన దేవాలయాల్లో నిరంతరం జరిగే హోమాలు, నిత్యాన్నదానాలు, మునుల తపస్సులు చూసినప్పుడు మనలో ఒక ధార్మిక చైతన్యం కలుగుతుంది. అయితే, కొంతమంది మేధావులు కర్మలన్నీ బంధనకారకాలే కాబట్టి వాటిని పూర్తిగా వదిలివేయాలంటారు. మరికొందరు మాత్రం యజ్ఞము, దానము, తపస్సు వంటి పవిత్రమైన కర్మలను ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వదలకూడదు అంటారు. ఈ శ్లోకంలో సమాజంలోని భిన్న దృక్పథాలను భగవంతుడు మన ముందు ఉంచుతున్నాడు.
సాంఖ్య తత్వవేత్తల వంటి కొందరు విద్వాంసులు (మనీషిణః) కర్మలలో ఏదో ఒక లోపం (హింస లేదా అపవిత్రత) కచ్చితంగా ఉంటుంది కాబట్టి, వాటిని దోషముల్లా భావించి వదిలివేయాలని వాదిస్తారు. ఉదాహరణకు, దీపం వెలిగిస్తే చిన్న పురుగులు చనిపోయే ప్రమాదం ఉంది. కానీ మరికొందరు పండితులు, సమాజ శ్రేయస్సు కోసము మరియు మనోశుద్ధి కోసము నిర్దేశించబడిన యజ్ఞ, దాన, తపస్సులను ఎన్నటికీ త్యజించరాదని చెబుతారు.
భగవద్గీత మనకు పలాయనవాదాన్ని బోధించదు. సమాజం నుండి పారిపోవడం మోక్షం కాదు, సమాజంలో ఉంటూ ధర్మబద్ధంగా జీవించడమే సనాతన ధర్మం. ఈ శ్లోకంలో వ్యక్తమైన రెండు భిన్న వాదనలపై శ్రీకృష్ణుడు తన పరమ నిర్ణయాన్ని తదుపరి శ్లోకంలో ప్రసాదించబోతున్నాడు.
ఈ రెండు విభిన్న సిద్ధాంతాల మధ్య సామాన్య సాధకుడికి కలిగే అయోమయాన్ని తొలగించడానికి భగవంతుని దివ్య నిర్ణయం ఎంతో అవసరమౌతుంది.
భారతీయ దర్శనాలలో కర్మ సిద్ధాంతంపై సుదీర్ఘమైన చర్చ జరిగింది. కర్మల వల్ల కలిగే పాపపుణ్యాలు మనల్ని పునర్జన్మకు గురిచేస్తాయి అనేది ఒక వాదన అయితే, సమాజం అనేది కర్మల మీదనే నడుస్తుంది అనేది నిస్సందేహమైన సత్యం. అందుకే కర్మలను వదిలేయడం కంటే వాటిని పవిత్రీకరించడం ముఖ్యం.
మనీషిణః అనగా బుద్ధిమంతులు. ఎంతటి మేధావులైనా సరే కర్మల విషయంలో ఒకే అభిప్రాయానికి రాలేకపోయారు. ఈ గందరగోళాన్ని తొలగించడానికే శ్రీమద్భగవద్గీత వంటి దివ్యోపదేశం అవసరమైంది.
భౌతిక జగత్తులో చేసే ప్రతి పనిలోనూ ఎంతో కొంత అసంకల్పిత హింస లేదా లోపం దాగి ఉంటుంది. వ్యవసాయం చేసేటప్పుడు పురుగులు చనిపోవడం, గాలి పీల్చేటప్పుడు సూక్ష్మజీవులు మరణించడం దీనికి ఉదాహరణలు.
కర్మ దోషపూరితమైనదని భయపడి పారిపోవడం కంటే, నిష్కామ భావనతో ఆ కర్మలను భగవత్ సమర్పణ చేయడం ద్వారా ఆ దోషాల నుండి ముక్తులం కావచ్చు.