BG 18.46:తన సహజస్వభావ వృత్తిని నిర్వర్తించటం ద్వారా వ్యక్తి - సమస్త భూతములూ ఎవని నుండి ఊద్భవించాయో మరియు ఎవ్వనిచే ఈ జగమంతా నిండి నిబిడీకృతమై ఉన్నదో - వానిని ఆరాధించినట్టు. ఇటువంటి పనులు చేయటం ద్వారా వ్యక్తి సునాయాసముగానే సిద్ధిని పొందుతాడు.
యతః ప్రవృత్తిర్భూతానాం యేన సర్వమిదం తతమ్ ।
స్వకర్మణా తమభ్యర్చ్య సిద్ధిం విందతి మానవః ।। 46 ।।
స్వకర్మణా తమభ్యర్చ్య సిద్ధిం విందతి మానవః ।। 46 ।।
యతః — ఎవని నుండయితే; ప్రవృత్తిః — ఇదంతా జనించినదో; భూతానాం — సర్వ ప్రాణుల యొక్క; యేన — ఎవరి ద్వారా అయితే; సర్వం — సమస్తమూ; ఇదం — ఇది; తతమ్ — నిండినిబిడీకృతమైనదో ; స్వ-కర్మణా — స్వకర్మ చేత (సహజసిద్ధ వృత్తి చేత); తమ్ — ఆయనను; అభ్యర్చ్య — ఆరాధించటం చేత; సిద్ధిం — సిద్ధి; విందతి — పొందును; మానవః — మనుష్యుడు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
గుడిలో పూజారి గంట వాయిస్తూ భగవంతునికి హారతి ఇస్తుంటే మనం ఎంత భక్తితో నమస్కరిస్తాం కదా ఈ శ్లోకంలో శ్రీకృష్ణుడు ఒక పరమ రహస్యాన్ని చెప్తున్నాడు. మనం చేసే వృత్తి ధర్మాన్నే భగవదారాధనగా మార్చుకోవచ్చు.
పరమాత్మ చెబుతున్నాడు: 'సమస్త ప్రాణుల ఉత్పత్తికి కారణమైనవాడు, విశ్వమంతటా వ్యాపించి ఉన్న ఆ పరమేశ్వరుడిని మానవుడు తన సహజ కర్తవ్య కర్మలతో అర్చించి, సునాయాసంగా సిద్ధిని పొందుతాడు.'
భగవంతుడు గుడిలోనే కాదు, అంతటా ఉన్నాడు. కాబట్టి మనం చేసే ప్రతి పనిని ఆయనకే సమర్పించడం వల్ల మన వృత్తే ఒక పూజా విధానంగా మారిపోతుంది.
మనం భగవంతునికి బంగారు పుష్పాలు అర్పించవలసిన అవసరం లేదు మన ధర్మబద్ధమైన కర్మలనే దివ్య పుష్పాలుగా సమర్పిస్తే చాలు.
దీనినే 'కర్మ యోగము' అంటారు.
ఈ శ్లోకంలో 'యేన సర్వమిదం తతమ్' అని పరమాత్మ అంతటా నిండి ఉన్నాడని స్పష్టం చేశారు. ఈ విశ్వమంతా దైవమయమే అయినప్పుడు, మనం చేసే ప్రతి వృత్తి ఆ విశ్వపురుషుని సేవలో భాగమే అవుతుంది. ఒక వైద్యుడు రోగికి సేవ చేసినా, ఒక ఉపాధ్యాయుడు విద్యార్థికి బోధించినా అది దైవ పూజయే.
ఈ భావన అలవడితే జీవితంలో అలసట, అసంతృప్తి అనేవి ఉండవు, ప్రతి క్షణమూ ధ్యానమయంగా మారుతుంది.
బాహ్య ఉపచారాలతో కాకుండా నిష్కామ కర్మల ద్వారా పరమేశ్వరుని అంతరంగ పూజ చేయడమే అభ్యర్చించడం.
ఈ ఆరాధన వల్ల చిత్తం అత్యంత వేగంగా పవిత్రమై జ్ఞానోదయానికి అర్హత లభిస్తుంది.