BG 18.7:విధింపబడిన కర్తవ్య కర్మలను ఎన్నటికీ త్యజించరాదు. ఇటువంటి అయోమయ త్యాగము తామసిక త్యాగము అని చెప్పబడును.
నియతస్య తు సన్న్యాసః కర్మణో నోపపద్యతే ।
మోహాత్తస్య పరిత్యాగస్తామసః పరికీర్తితః ।। 7 ।।
మోహాత్తస్య పరిత్యాగస్తామసః పరికీర్తితః ।। 7 ।।
నియతస్య — విధింపబడిన కర్తవ్యముల యొక్క; తు — కానీ; సన్న్యాసః — సన్యాసము; కర్మణః — కర్మలు; న ఉపపద్యతే — ఎప్పుడూ చేయకూడదు; మోహాత్ — మోహవశులై; తస్య — దానికి; పరిత్యాగః — త్యాగము; తామసః — తామసికము; పరికీర్తితః — అని చెప్పబడినది.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
ఉదయాన్నే ఆలయ పూజారి నిద్రలేచి చలిలో కూడా స్నానం చేసి స్వామివారి అభిషేకానికి సిద్ధమవుతాడు. ఒకవేళ ఆయన బద్ధకంతో 'ఇదంతా ఎందుకులే' అని పడుకుంటే ఆలయ ధర్మం చెడిపోతుంది. అలాగే, ప్రతి మనిషికి సమాజంలోనూ, కుటుంబంలోనూ కొన్ని విహిత కర్మలు (చేయవలసిన పనులు) నిర్దేశించబడ్డాయి. వాటిని మోహవశమున వదిలేయడం తప్పు అని శ్రీకృష్ణుడు ఇక్కడ హెచ్చరిస్తున్నాడు.
విహిత కర్మలను వదిలివేయడాన్ని శాస్త్రం ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ అంగీకరించదు. అజ్ఞానం లేదా మోహము వల్ల కర్తవ్యాలను విడిచిపెట్టడాన్ని 'తామసిక త్యాగం' అంటారు. తమస్సు అంటే అంధకారం, సోమరితనం, భ్రమ. నా బాధ్యతలతో నాకేం పని అని పారిపోయే తత్వమే తామసిక త్యాగం.
చాలామంది బాధ్యతల నుండి తప్పించుకోవడానికి సన్న్యాసాన్ని ఒక సాకుగా వాడుకుంటారు. ఇది ఆధ్యాత్మికత కాదు, కేవలం తమోగుణ ప్రభావం. మనస్సు పవిత్రం కావాలంటే ముందుగా నిర్దేశించిన విధులను క్రమశిక్షణతో నిర్వర్తించడం నేర్చుకోవాలి.
కర్తవ్య విధుల నుండి పారిపోవడం మనల్ని మరింత అజ్ఞానంలోకి నెడుతుంది తప్ప ఆధ్యాత్మిక విముక్తిని ఇవ్వదు.
శ్రీకృష్ణుడు ఇక్కడ 'నియతస్య తు సన్న్యాసః కర్మణో నోపపద్యతే' అని స్పష్టంగా చెప్పాడు. అనగా విహిత కర్మలను త్యజించడం అసంభవమైనది మరియు నిషిద్ధమైనది. కర్మలు మన హృదయ నిర్మలత్వానికి సోపానాలు.
మోహము (భ్రాంతి) మన బుద్ధిని కప్పివేస్తుంది. ఏది చేయాలో ఏది చేయకూడదో తెలియని అయోమయ స్థితిని కలిగిస్తుంది. ఈ అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టుకోవడానికే జ్ఞాన సాధన అవసరం.
సోమరితనం, నిర్లక్ష్యం, అజ్ఞానం, మరియు భ్రమల ప్రభావం వల్ల విహిత కర్మలను విడిచిపెట్టే హీనమైన మానసిక స్థితి.
తామసిక త్యాగం వల్ల మనిషి భౌతికంగా, ఆధ్యాత్మికంగా పతనమవుతాడు.