BG 2.11:శ్రీ భగవానుడు పలికెను: ఓ అర్జునా! శోకించకూడని వారిని గూర్చి నువ్వు శోకిస్తున్నావు, పైగా పండితుల వలె మాట్లాడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నావు. కానీ ఆత్మజ్ఞానం కలిగిన వివేకులు బ్రతికి ఉన్నవారిని గూర్చి కానీ, మరణించిన వారిని గూర్చి కానీ ఎన్నటికీ శోకిం...
శ్రీ భగవానువాచ ।అశోచ్యానన్వశోచస్త్వం ప్రజ్ఞావాదాంశ్చ భాషసే ।గతాసూనగతాసూంశ్చ నానుశోచంతి పండితాః ।। 11 ।।
శ్రీ-భగవాన్-ఉవాచ — శ్రీ భగవానుడు పలికెను; అశోచ్యాన్ — శోకింపతగని; అన్వశోచః — శోకిస్తున్నావు; త్వం — నీవు; ప్రజ్ఞా-వాదాన్ — ప్రాజ్ఞతతో కూడిన మాటలు; చ — మరియు; భాషసే — పలుకుతున్నావు; గత-ఆసూన్ — చనిపోయినవారు; అగత అసూన్ — బ్రతికున్నవారు; చ — మరియు; న అనుశోచంతి — ఎప్పుడూ శోకించరు; పండితాః — పండితులు/వివేకవంతులు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
పండిత లక్షణం — నిశ్శోక స్థితి
వివేకవంతుల నిశ్శోక స్థితి
The Mark of Sages: Rising Above Grief
ఈ శ్లోకంతో భగవద్గీత అసలైన జ్ఞానబోధ ప్రారంభమవుతుంది. కృష్ణుడు అర్జునుడి వేదనను తోసిపుచ్చుతూ, ప్రాజ్ఞతతో కూడిన మాటలు మాట్లాడుతూనే అమాయకత్వంతో శోకిస్తున్నావని అంటున్నాడు. పండితులైనవారు ఎన్నటికీ శోకించరని స్వామి స్పష్టం చేశాడు.
బంధువుల సంహరణలో అర్జునుడు పొందుతున్న దుఃఖం కేవలం ఒక భ్రమ మాత్రమేనని కృష్ణ పరమాత్మ నిరూపించాడు.
కృష్ణుడు అర్జునుడిని పండితుడివి కావు అని గద్దిస్తున్నాడు. ఎందుకంటే వివేకవంతులు ఏ పరిస్థితినైనా ఈశ్వరానుగ్రహంగానే భావిస్తారు కానీ శోకించరు.
జనన-మరణాలు కేవలం శరీర మార్పులే తప్ప ఆత్మకు సంబంధించినవి కాదని గ్రహించడమే జ్ఞానానికి తొలి మెట్టు.
జనన మరణాలనే ప్రాకృతిక సత్యాలను అంగీకరిస్తూ, ఆత్మ యొక్క నిత్యత్వాన్ని తెలుసుకున్నవారే నిజమైన పండితులు.