BG 2.16:అసత్తుకు (శరీరం, లౌకిక జగత్తు వంటి అనిత్య విషయాలకు) ఉనికి లేదు. సత్తుకు (ఆత్మ వంటి నిత్య సత్యానికి) నాశనం లేదు. తత్వవేత్తలైన జ్ఞానులు ఈ రెండింటి పరమ సత్యాన్ని దర్శించారు.
నాసతో విద్యతే భావో నాభావో విద్యతే సతః ।ఉభయోరపి దృష్టోఽన్తః త్వనయోస్తత్త్వదర్శిభిః ।। 16 ।।
న — కాదు; అసతః — తాత్కాలికమైనదానికి; విద్యతే — ఉన్నది; భావః — ఉనికి; న — లేదు; అభావః — అంతం; విద్యతే — ఉన్నది; సతః — శాశ్వతమైనదానికి; ఉభయో — రెంటిలో; అపి — మరియు; దృష్టః — చూడబడినది; అంతః — సారాంశం; తు — నిజముగా; అనయోః — వీటిలో; తత్త్వ — వాస్తవమును; దర్శిభిః — జ్ఞానదృష్టికలవారిచే.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
సత్య అసత్యముల
వివేచన
Discernment of the Real and the Unreal
అశాశ్వతమైన దానికి ఉనికి లేదు, శాశ్వతమైన దానికి వినాశం లేదు. శ్వేతాశ్వతర ఉపనిషత్తు ప్రకారం భగవంతుడు, జీవాత్మ, మరియు మాయ అనే మూడు మూల అస్తిత్వాలు నిత్యమైనవి మరియు శాశ్వతమైనవి. ఈ తత్త్వాన్ని గ్రహించడమే సత్య దర్శనం.
జగత్తు అసత్ (తాత్కాలికము) అయినంత మాత్రాన అది ఉనికి లేని మిథ్య కాదు. భగవంతుడే సృష్టిగా పరిణమించి అంతటా వ్యాపించి ఉన్నాడు.
తైత్తిరీయ ఉపనిషత్తు ప్రకారం, భగవంతుడు ఈ జగత్తుని సృష్టించడమే కాదు, ప్రతి పరమాణువులో వ్యాపించి ఉన్నాడు. ప్రతి కణంలోనూ భగవంతుడు ఉన్నప్పుడు ఈ ప్రపంచం అసత్యం లేదా శూన్యం కాజాలదు. ఇది సత్యమే కానీ నిత్యం మార్పు చెందే అశాశ్వత సత్యం.
అందువల్ల శోకానికి మూలం తాత్కాలికమైన దానిని శాశ్వతమైనదిగా భ్రమించడమే. దేహాన్ని అసత్ అని, ఆత్మను సత్ అని తెలుసుకోవడమే జ్ఞానం.
తాత్కాలికమైన శరీర సుఖాలపై వ్యామోహం వీడి, నిత్యమైన ఆత్మస్వరూపంపై దృష్టి నిలపాలి. నిత్యానిత్య వస్తు వివేకమే సాధకుడిని ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో ఉన్నత స్థాయికి నడిపిస్తుంది.