BG 3.17:కానీ, ఏ మానవుడైతే ఆత్మలోనే రమిస్తూ, ఆత్మజ్ఞానంతోనే సంపూర్ణంగా తృప్తి చెంది, ఆత్మలోనే ఆనందాన్ని పొందుతాడో, అట్టివానికి ఈ జగత్తులో ఎటువంటి కర్తవ్యమూ ఉండదు.
యస్త్వాత్మరతిరేవ స్యాదాత్మతృప్తశ్చ మానవః ।
ఆత్మన్యేవ చ సంతుష్టస్తస్య కార్యం న విద్యతే ।। 17 ।।
ఆత్మన్యేవ చ సంతుష్టస్తస్య కార్యం న విద్యతే ।। 17 ।।
యః — ఎవరైతే; తు — కానీ; ఆత్మ-రతిః — ఆత్మ యందే రమించునో; ఏవ — తప్పకుండా ; స్యాత్ — ఉండునో; ఆత్మ-తృప్తః — ఆత్మయందే తృప్తిగా ఉండునో; చ — మరియు; మానవః — మానవుడు; ఆత్మని — ఆత్మ యందే; ఏవ — తప్పకుండా; చ — మరియు; సంతుష్టః — తృప్తినొంది; తస్య — అతనికి; కార్యం — కర్తవ్యము; న-విద్యతే — ఉండదు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
ఆత్మారాముడైన స్థితప్రజ్ఞుని దివ్యస్థితి
ఆత్మజ్ఞానికి ఎట్టి లౌకిక కర్తవ్యమూ లేదు
The Self-Realized Soul Has No Obligatory Duty
ఈ శ్లోకంలో కృష్ణుడు అత్యున్నతమైన ఆత్మజ్ఞాని స్థితిని వివరిస్తున్నాడు. సమాజంలో సామాన్య జనులంతా బాధ్యతల సంకెళ్లతో కర్మలు చేయవలసి ఉంటుంది. కానీ ఆత్మలోనే నిరంతరం రమించే పరమహంసకు ఎట్టి నిర్బంధ విధులను శాస్త్రం విధించదు.
కానీ ఎవరైతే ఆత్మయందే రమింతురో, జ్ఞానోదయులై, ఆత్మ యందే సంతుష్టులుగా ఉందురో, వారికి ఎట్టి కర్తవ్యమూ ఉండదు.
ఈ శ్లోకంలో భగవంతుడైన శ్రీకృష్ణుడు కర్మయోగం యొక్క పవిత్రతను మరియు అవశ్యకతను వివరిస్తున్నాడు. సంసార సాగరంలో కొట్టుకుపోయే జీవుడికి నిష్కామ కర్తవ్య పాలన ఏ విధంగా రక్షణ కవచంగా నిలుస్తుందో ఇక్కడ స్పష్టమవుతుంది.
ఈ రెండు భావనల మధ్య గల సూక్ష్మ వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించినప్పుడే ఒక సాధారణ మానవుడు కర్మయోగిగా ఎదగగలడు. బాహ్య జగత్తులో పనులు చేస్తూనే, అంతర్గతంగా పరమాత్మతో అనుసంధానమై ఉండటమే నిజమైన సమత్వ స్థితి.
ఈ స్థితిని అలవరచుకోవడం ద్వారానే సంసారంలోని సుఖదుఃఖాల ద్వంద్వాలను జయించి, చిత్తప్రశాంతతను మరియు మోక్షాన్ని సులభంగా పొందవచ్చు.
ఈ శ్లోకంలో కృష్ణుడు అత్యున్నతమైన ఆత్మజ్ఞాని స్థితిని వివరిస్తున్నాడు. సమాజంలో సామాన్య జనులంతా బాధ్యతల సంకెళ్లతో కర్మలు చేయవలసి ఉంటుంది. కానీ ఆత్మలోనే నిరంతరం రమించే పరమహంసకు ఎట్టి నిర్బంధ విధులను శాస్త్రం విధించదు.
ఎందుకంటే వారు అప్పటికే కర్మల యొక్క అంతిమ ప్రయోజనమైన చిత్తశుద్ధిని, భగవత్ ప్రాప్తిని సాధించారు. వారి అంతరంగం ప్రశాంత మహాసముద్రం వలె నిశ్చలంగా ఉంటుంది.
ఆత్మరతి అనగా బాహ్య ఇంద్రియ విషయాలలో కాక, తన అంతరాత్మలోని దివ్య ఆనందంలోనే విహరించేవాడు.
ఇదే జీవన్ముక్త స్థితి. ఈ స్థితి పొందినవాడు సమస్త ప్రాకృతిక బంధాలకు అతీతుడవుతాడు.