BG 5.20:స్థిరమైన బుద్ధి కలిగి, మోహమును వీడి, పరబ్రహ్మము నందే నిరంతరము స్థిరపడిన బ్రహ్మజ్ఞాని (బ్రహ్మవిద్) తనకు ప్రియమైనది లభించినప్పుడు పొంగిపోడు మరియు అప్రియమైనది ఎదురైనప్పుడు కృంగిపోడు.
న ప్రహృష్యేత్ ప్రియం ప్రాప్య నోద్విజేత్ ప్రాప్య చాప్రియమ్ ।
స్థిరబుద్ధిరసమ్మూఢో బ్రహ్మవిద్ బ్రహ్మణి స్థితః ।। 20 ।।
స్థిరబుద్ధిరసమ్మూఢో బ్రహ్మవిద్ బ్రహ్మణి స్థితః ।। 20 ।।
న, ప్రహృష్యేత్ — పొంగిపోరు; ప్రియం — ప్రియమైనది; ప్రాప్య — పొందినప్పుడు; న, ఉద్విజేత్ — కలత నొందరు; ప్రాప్య — పొందినప్పుడు; చ — మరియు; అప్రియం — అప్రియమైనది; స్థిర-బుద్ధిః — నిశ్చలమైన బుద్ధి; అసమ్మూఢాః — ధృఢంగా ఉండి (భ్రమకు లోనుకాక); బ్రహ్మ-విత్ — దివ్య జ్ఞానము పై గట్టి అవగాహన తో; బ్రహ్మణి — భగవంతుని యందు; స్థితః — స్థితులై.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
బ్రహ్మజ్ఞాని యొక్క నిశ్చల బుద్ధి
ప్రియ-అప్రియ పరిస్థితుల యందు సమత్వ నిష్ఠ
The Steady Intellect of the Sage: Unshaken by Pleasant or Unpleasant
బ్రహ్మము నందు స్థిరపడి, సందేహాలన్నీ వీడిన స్థిరబుద్ధి గల జ్ఞాని ప్రియమైన దానిని పొందినప్పుడు అమితంగా సంతోషించడని, అప్రియమైన దానిని పొందినప్పుడు కృంగిపోడని శ్రీకృష్ణుడు వర్ణిస్తున్నాడు. అతడే నిఖార్సయిన బ్రహ్మవిద్.
భగవంతుని యందే స్థితులై, దివ్య ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానము నందు దృఢమైన అవగాహన కలిగి ఉండి మరియు భ్రమకు లోనుకాకుండా ఉన్నవారు, ప్రియమైనవి జరిగితే/లభిస్తే పొంగిపోరు లేదా ఏవేని అప్రియమైనవి జరిగితే క్రుంగిపోరు.
ఈ శ్లోకంలో భగవంతుడైన శ్రీకృష్ణుడు కర్మసన్న్యాస యోగం యొక్క పరమ పవిత్ర రహస్యాలను వివరిస్తున్నాడు. సంసార సాగరంలో కొట్టుకుపోయే జీవుడికి నిష్కామ కర్మయోగము మరియు అంతర్గత రాగద్వేషాల త్యాగము ఏ విధంగా మోక్ష సాధనాలుగా నిలుస్తాయో ఇక్కడ స్పష్టమవుతుంది.
ఈ రెండు భావనల మధ్య గల సూక్ష్మ వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించినప్పుడే ఒక సాధారణ సాధకుడు కర్మయోగిగా ఎదగగలడు. బాహ్య జగత్తులో పనులు చేస్తూనే, అంతర్గతంగా పరమాత్మతో అనుసంధానమై ఉండటమే నిజమైన సమత్వ స్థితి.
ఈ స్థితిని అలవరచుకోవడం ద్వారానే సంసారంలోని సుఖదుఃఖాల ద్వంద్వాలను జయించి, చిత్తప్రశాంతతను మరియు మోక్షాన్ని సులభంగా పొందవచ్చు.
బ్రహ్మము నందు స్థిరపడి, సందేహాలన్నీ వీడిన స్థిరబుద్ధి గల జ్ఞాని ప్రియమైన దానిని పొందినప్పుడు అమితంగా సంతోషించడని, అప్రియమైన దానిని పొందినప్పుడు కృంగిపోడని శ్రీకృష్ణుడు వర్ణిస్తున్నాడు. అతడే నిఖార్సయిన బ్రహ్మవిద్.
లౌకిక జగత్తు ద్వంద్వాల నిలయం. ఇక్కడ నిరంతరం మార్పులు సంభవిస్తాయి. ఈ మార్పులకు చలించకుండా ఉండడమే బ్రహ్మజ్ఞానం యొక్క పరమ లక్షణము.
స్థిరబుద్ధి అనగా సంసార మాయా ఆకర్షణలను తత్వజ్ఞానంతో జయించి, పరమాత్మ యందు బుద్ధిని శాశ్వతంగా లగ్నం చేసినవాడు.
అట్టి సాధకుడు బ్రహ్మము నందే నిరంతరం నివసిస్తూ అమృతత్వాన్ని అనుభవిస్తాడు.