BG 5.22:ఓ కౌంతేయా! అర్జునా! బాహ్య ఇంద్రియ విషయముల సంయోగము వల్ల కలుగు భోగములన్నీ నిశ్చయముగా దుఃఖమునకు కారణములే (దుఃఖయోనులే). అవి ఆది మరియు అంతము కలిగిన తాత్కాలిక అనిత్య సుఖములు. కావున వివేకవంతుడైన జ్ఞాని వాటి యందు రమించడు.
యే హి సంస్పర్శజా భోగా దుఃఖయోనయ ఏవ తే ।
ఆద్యంతవంతః కౌంతేయ న తేషు రమతే బుధః ।। 22 ।।
ఆద్యంతవంతః కౌంతేయ న తేషు రమతే బుధః ।। 22 ।।
యే — ఏదైతే; హి — నిజముగా; సంస్పర్శ-జాః — ఇంద్రియ వస్తు-విషయముల సంపర్కంచే జనించిన; భోగాః — భోగములు; దుఃఖా — దుఃఖములు; యోనయః — మూలము; ఏవ — నిజముగా; తే — వారు; ఆద్య-అంతవంతః — మొదలు మరియు తుది కలిగిన; కౌంతేయ — అర్జునా, కుంతీ పుత్రుడా; న — ఎప్పటికీ కాదు; తేషు — వాటిలో; రమతే — రమించరు; బుధః — తెలివైనవారు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
భౌతిక సుఖముల దుఃఖజన్య స్వభావాన్ని గుర్తించుట
వివేకవంతుడు ఇంద్రియ భోగముల యందు రమించడు
Sensory Pleasures are the Source of Misery: The Wise Restrain
ఇంద్రియ విషయాల సంయోగం వల్ల కలిగే భోగాలన్నీ నిశ్చయంగా దుఃఖ హేతువులేనని, అవి ఆది మరియు అంత్యము కలవని (అనిత్యమైనవని) గ్రహించిన వివేకవంతుడైన పండితుడు వాటి యందు ఎన్నటికీ రమించడని శ్రీకృష్ణుడు తీవ్రంగా హెచ్చరిస్తున్నాడు.
ఇంద్రియ వస్తు-విషయ సంపర్కం వలన కలిగే భోగాలు, ప్రాపంచిక మనస్తత్వం ఉన్నవారికి ఆనందదాయకంగా అనిపించినా, అవి యథార్థముగా దుఃఖ హేతువులే. ఓ కుంతీ పుత్రుడా, ఇటువంటి సుఖాలకు ఒక ఆది-అంతం (మొదలు-చివర) ఉంటాయి, కాబట్టి జ్ఞానులు వీటియందు రమించరు.
ఈ శ్లోకంలో భగవంతుడైన శ్రీకృష్ణుడు కర్మసన్న్యాస యోగం యొక్క పరమ పవిత్ర రహస్యాలను వివరిస్తున్నాడు. సంసార సాగరంలో కొట్టుకుపోయే జీవుడికి నిష్కామ కర్మయోగము మరియు అంతర్గత రాగద్వేషాల త్యాగము ఏ విధంగా మోక్ష సాధనాలుగా నిలుస్తాయో ఇక్కడ స్పష్టమవుతుంది.
ఈ రెండు భావనల మధ్య గల సూక్ష్మ వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించినప్పుడే ఒక సాధారణ సాధకుడు కర్మయోగిగా ఎదగగలడు. బాహ్య జగత్తులో పనులు చేస్తూనే, అంతర్గతంగా పరమాత్మతో అనుసంధానమై ఉండటమే నిజమైన సమత్వ స్థితి.
ఈ స్థితిని అలవరచుకోవడం ద్వారానే సంసారంలోని సుఖదుఃఖాల ద్వంద్వాలను జయించి, చిత్తప్రశాంతతను మరియు మోక్షాన్ని సులభంగా పొందవచ్చు.
ఇంద్రియ విషయాల సంయోగం వల్ల కలిగే భోగాలన్నీ నిశ్చయంగా దుఃఖ హేతువులేనని, అవి ఆది మరియు అంత్యము కలవని (అనిత్యమైనవని) గ్రహించిన వివేకవంతుడైన పండితుడు వాటి యందు ఎన్నటికీ రమించడని శ్రీకృష్ణుడు తీవ్రంగా హెచ్చరిస్తున్నాడు.
భౌతిక సుఖం ఎల్లప్పుడూ దుఃఖంతోనే ముగుస్తుంది. కోరిక తీరినప్పుడు లోభం, తీరనప్పుడు క్రోధం జనిస్తాయి. ఈ సత్యాన్ని గ్రహించడమే వివేకానికి మొదటి మెట్టు.
భౌతిక సుఖాలన్నీ మొదలవుతాయి, ముగుస్తాయి. శాశ్వతమైన ఆత్మకు అనిత్యమైన సుఖాలు ఎప్పటికీ సంపూర్ణ తృప్తిని ఇవ్వలేవు.
సాధకుడు క్షణిక సుఖాల వెంట పడకుండా, శాశ్వత ఆనంద ప్రదాతయైన పరమేశ్వరుడినే నిరంతరం శరణు వేడాలి.