BG 6.2:ఓ పాండవా! జనులు దేనినైతే సన్న్యాసము (వైరాగ్యము) అని పిలుస్తారో, దానినే యోగము (పరమాత్మతో అనుసంధానము) అని తెలుసుకొనుము. ఏలయనగా, భౌతిక సుఖాల కోరికలను (సంకల్పములను) త్యజించనివాడెవడును నిశ్చయముగా యోగి కాలేడు.
యం సన్న్యాసమితి ప్రాహుర్యోగం తం విద్ధి పాండవ ।
న హ్యసంన్యస్త సంకల్పో యోగీ భవతి కశ్చన ।। 2 ।।
న హ్యసంన్యస్త సంకల్పో యోగీ భవతి కశ్చన ।। 2 ।।
యం — ఏమిటి; సన్న్యాసం — సన్యాసము; ఇతి — ఈ విధంగా; ప్రాహుః — అంటారు; యోగం — యోగము; తం — అది; విద్ధి — తెలుసుకొనుము; పాండవ — అర్జునా, పాండు పుత్రుడా; న — కాదు; హి — నిజముగా; అసన్న్యస్త — త్యజించకుండా; సంకల్పః — కోరిక; యోగీ — ఒక యోగి; భవతి — అగుట; కశ్చన — ఎవరైనా.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
సన్న్యాస-యోగముల ఏకత్వ వివేచన
ప్రాపంచిక సంకల్ప త్యాగమే యోగసిద్ధి
Identity of Renunciation and Yoga: Giving Up All Worldly Wills
లోకులు దేనినైతే సన్న్యాసమని అంటారో, దానినే యోగమని (భగవంతునితో అనుసంధానం) గ్రహించాలని శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుడికి బోధిస్తున్నాడు. లౌకిక సుఖాల సంకల్పాలను త్యజించకుండా ఎవరూ యోగి కాలేరు.
సన్యాసము అని అందరూ అనుకునేది, యోగము కంటే వేరైనది కాదు. ఎందుకంటే, ఎవ్వరూ కూడా ప్రాపంచిక కోరికలను త్యజించకుండా యోగి కాలేరు.
ఈ శ్లోకంలో భగవంతుడైన శ్రీకృష్ణుడు ఆత్మ సంయమ యోగం యొక్క పరమ పవిత్ర రహస్యాలను వివరిస్తున్నాడు. మనస్సును నియంత్రించి, సమస్త లౌకిక విక్షేపాలను జయించి, చిత్తశుద్ధి ద్వారా సాధించే బ్రహ్మ సాక్షాత్కార దివ్య మార్గం ఇక్కడ స్పష్టమవుతుంది.
ఈ రెండు భావనల మధ్య గల సూక్ష్మ వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించినప్పుడే ఒక సాధకుడు మనశ్శరీరాలను అదుపులోకి తెచ్చుకుని ఉన్నత యోగిగా ఎదగగలడు. బాహ్య జగత్తులో పనులు చేస్తూనే, అంతర్గతంగా పరమాత్మతో అనుసంధానమై ఉండటమే నిజమైన సమత్వ స్థితి.
ఈ స్థితిని అలవరచుకోవడం ద్వారానే సంసారంలోని సుఖదుఃఖాల ద్వంద్వాలను జయించి, చిత్తప్రశాంతతను మరియు మోక్షాన్ని సులభంగా పొందవచ్చు.
లోకులు దేనినైతే సన్న్యాసమని అంటారో, దానినే యోగమని (భగవంతునితో అనుసంధానం) గ్రహించాలని శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుడికి బోధిస్తున్నాడు. లౌకిక సుఖాల సంకల్పాలను త్యజించకుండా ఎవరూ యోగి కాలేరు.
సన్న్యాసం మరియు యోగం వేర్వేరు కావు. ఒకటి నకారాత్మక పద్ధతిలో ప్రపంచాన్ని త్యజించడమైతే, మరొకటి సకారాత్మక పద్ధతిలో భగవంతుడితో మనస్సును ఏకం చేయడం.
సంకల్పం అనగా మనస్సులో భౌతిక సుఖాల కోసమే పదే పదే ఊహలు లేదా ఆలోచనలు చేయడం. ఈ ఆలోచనలు ఉన్నంత వరకు మనస్సు భగవంతుని వైపు నిలకడగా సాగదు.
భౌతిక సంకల్పాల స్థానంలో ఆధ్యాత్మిక, దైవ సమర్పణ భావనను నింపడమే సాధన యొక్క పరమార్థం.