Bhagavad Gita: Chapter 8, Verse 5

అంతిమ శ్వాసలో హరిస్మరణ — భగవత్ సాయుజ్యం
మరణ సమయంలో భగవంతుడిని స్మరిస్తూ దేహాన్ని విడవడం
The Ultimate Remembrance: Attaining the Divine State at Death

ఈ శ్లోకం భగవద్గీతలోనే అత్యంత అమూల్యమైన అభయ హస్తం. శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ సెలవిస్తున్నాడు: 'ఎవరైతే మరణ సమయంలో నన్ను మాత్రమే స్మరిస్తూ ఈ భౌతిక దేహాన్ని విడిచిపెడతారో, వారు నిస్సందేహంగా నా దివ్య స్వభావాన్ని (సాయుజ్యాన్ని) పొందుతారు. ఇందులో ఎటువంటి సంశయము లేదు.'

జీవితాంతం మనం ఏ పనులు చేసినా, మన చివరి క్షణంలో మనస్సు దేనిపై లగ్నమై ఉంటుందో అదే మన తదుపరి స్థితిని నిర్ణయిస్తుంది. చివరి శ్వాసలో ఆ దేవదేవుని దివ్య రూపం, నామం స్మరణకు వస్తే, ఆ ఆత్మ మళ్లీ ఈ జనన మరణాల సంసార చక్రంలో పడకుండా శాశ్వత ముక్తిని పొందుతుంది.

భగవంతుడు ఇక్కడ 'నాస్త్యత్ర సంశయః' అని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. అంటే 'ఈ విషయంలో ఎటువంటి సందేహము లేదు' అని హామీ ఇచ్చాడు. పరమాత్ముని మాట వేదవాక్కు. ఆయన శరణుజొచ్చిన జీవునికి అంతిమ సద్గతి ఖాయం.

మరణ సమయంలో మనోబుద్ధుల స్థితి ఎలా ఉంటుందో, జీవుడికి అటువంటి గమ్యమే లభిస్తుందని శాస్త్రాలు చెబుతున్నాయి. మరణం అనేది చాలా బాధాకరమైన ప్రక్రియ, ఆ సమయంలో ఇంద్రియాలన్నీ విఫలమవుతాయి, బుద్ధి మందగిస్తుంది. అటువంటి కష్ట సమయంలో భగవత్ స్మృతి కలగడం చాలా కష్టం.

అందుకే సాధకులు నిరంతరం ఈశ్వర చింతన చేయాలి. నిరంతర నామస్మరణ వల్ల ఉపచేతన మనస్సులో (Subconscious Mind) దైవ భావన స్థిరపడిపోతుంది. తద్వారా మరణ సమయంలో ప్రాణం విడిచేటప్పుడు సహజంగానే హరి నామం నోటి నుండి, హృదయం నుండి ఉద్భవిస్తుంది.