BG 9.13:కానీ, నా యొక్క దివ్యమైన శక్తిని ఆశ్రయించిన మహాత్ములు, ఓ పార్థ, నన్నే, శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మనే, సమస్త సృష్టికి ఆది-మూలమని తెలుసుకుంటారు. అనన్య చిత్తముతో, కేవలం నాయందే మనస్సు లగ్నంచేసి వారు నా భక్తిలో నిమగ్నమౌతారు.
మహాత్మానస్తు మాం పార్థ దైవీం ప్రకృతిమాశ్రితాః ।
భజంత్యనన్యమనసో జ్ఞాత్వా భూతాదిమవ్యయమ్ ।। 13 ।।
భజంత్యనన్యమనసో జ్ఞాత్వా భూతాదిమవ్యయమ్ ।। 13 ।।
మహా-ఆత్మానః — మాహాత్ములు; తు — కానీ; మాం — నన్ను; పార్థ — అర్జునా, ప్రిథ పుత్రుడా; దైవీం-ప్రకృతిం — దివ్య శక్తి; ఆశ్రితాః — ఆశ్రయింతురు; భజంతి — భక్తిలో నిమగ్నమౌదురు; అనన్య-మనసః — అనన్య చిత్తముతో; జ్ఞాత్వా — తెలుసుకొని; భూత — సమస్త సృష్టి; ఆదిమ్ — ఆది మూలము; అవ్యయమ్ — నశించిపోనిది.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: మహాత్ముల దివ్యమైన దైవీ ప్రకృతి ఆశ్రయం
అనన్య మనస్సుతో పరమాత్ముని పూజించే నిశ్చల భక్తి
The Divine Nature and Absolute Devotion of the Great Souls
ఇందాకటి దాకా ఆసురీ స్వభావం గలవారి పతనం గురించి చెప్పుకున్నాం కదా, మరి సన్మార్గంలో నడిచే ధన్యుల పరిస్థితి ఏమిటి? ఈ శ్లోకంలో భగవంతుడు దైవీ గుణాలు గల మహాత్ముల (మహాత్మానస్తు) గురించి వివరిస్తున్నాడు. 'ఓ పార్థా! దైవీ ప్రకృతిని (దైవీం ప్రకృతిమ్) ఆశ్రయించిన మహాత్ములు నన్ను సకల జీవులకు మూలకారణుడిగా, నాశనం లేనివానిగా తెలుసుకుని, నిశ్చలమైన భక్తితో (అనన్యమనసో) సేవించుకుంటారు.' సముద్రంలో చేరిన నదిలా ఉంటుంది వారి భక్తి ప్రవాహం.
Paragraph 2: మహాత్ముడు అంటే కేవలం కాషాయ వస్త్రాలు ధరించినవాడు కాదు. ఎవరి మనస్సు ఎల్లప్పుడూ పరమాత్మ వైపే లగ్నమై ఉంటుందో, ఎవరికి ప్రతి జీవిపట్ల దయాభావం ఉంటుందో వాడే నిజమైన మహాత్ముడు. వారు భగవంతుని యోగమాయా శక్తి యొక్క చల్లని నీడలో విశ్రమిస్తారు.
Paragraph 3: మహాత్ముల హృదయంలో ద్వంద్వాలు ఉండవు. సుఖదుఃఖాలను, జయాపజయాలను భగవత్ ప్రసాదంగా భావించి నిశ్చలంగా ఉంటారు.
Paragraph 1: మహాత్ములు పరమాత్ముని సృష్టికి మూలంగా గ్రహిస్తారు.
Paragraph 2: వారి మనస్సు ఎల్లప్పుడూ దైవ చింతనలోనే ఓలలాడుతుంది.
Paragraph 1: మహాత్ముల చిత్తశుద్ధిని ఉపనిషత్తులు కొనియాడాయి. 'మహాత్మా' అనగా విశాలమైన హృదయం కలవాడు. వారి హృదయంలో సమస్త విశ్వానికీ చోటు ఉంటుంది. వారు ప్రకృతి త్రిగుణాలకు అతీతంగా దైవీ గుణాలలో స్థిరపడి ఉంటారు.
Paragraph 2: ప్రహ్లాదుడు తండ్రి పెట్టిన ఎన్నో కష్టాలను భరించాడు, ఎందుకంటే అతని మనస్సు భగవంతుని దైవీ ప్రకృతి ఆశ్రయంలో సురక్షితంగా ఉంది. విషం కూడా అతనికి అమృతమైంది.
Paragraph 1: ఆయనే సమస్త సృష్టికి మూలకారణం మరియు నాశనం లేని అవ్యయుడు. జగత్తు అంతా నశించినా ఆయన అలాగే ఉంటాడు. ఆయనను తెలుసుకోవడమే జ్ఞానానికి అంతిమ సీమ.
Paragraph 2: ఈ 'అవ్యయ' తత్త్వాన్ని ధ్యానించడం వల్ల సాధకుడి హృదయంలో ఉండే మరణ భయం తొలగిపోయి అమరత్వ భావన సిద్ధాస్తుంది.