BG 9.22:ఎల్లప్పుడూ నన్నే స్మరిస్తూ మరియు నా యందు అనన్య భక్తిలో నిమగ్నమైన వారుంటారు. అలా నా యందే సతతమూ మనస్సు నిలిపిన వారికి, వారికి లేనిదేదో అది సమకూర్చి పెడతాను మరియు వారికి ఉన్నదాన్ని సంరక్షిస్తాను.
అనన్యాశ్చింతయంతో మాం యే జనాః పర్యుపాసతే ।
తేషాం నిత్యాభియుక్తానాం యోగక్షేమం వహామ్యహమ్ ।। 22 ।।
తేషాం నిత్యాభియుక్తానాం యోగక్షేమం వహామ్యహమ్ ।। 22 ।।
అనన్యాః — ఎల్లప్పుడూ; చింతయంతః — స్మరిస్తూ; మాం — నన్ను; యే — ఎవరైతే; జనాః — జనులు; పర్యుపాసతే — కేవలం (నన్నే) పూజింతురో; తేషాం — వారి యొక్క; నిత్య-అభియుక్తానాం — సదా నా యందే నిమగ్నమై ఉన్నారో; యోగ — ఆధ్యాత్మిక సంపత్తిని అందిస్తాను; క్షేమమ్ — ఆధ్యాత్మిక సంపత్తిని రక్షిస్తాను; వహామి — మోస్తాను; అహం — నేను.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: అనన్య చింతనతో భగవంతుని సదా శరణువేడే భక్తులు
యోగక్షేమాలను స్వయంగా మోసే పరమాత్ముని కరుణా వాగ్దానం
The Ultimate Assurance of Carrying the Yoga and Kshema of Devotees
ఈ శ్లోకం భగవద్గీత హృదయం లాంటిది. కృష్ణ పరమాత్మ ఇక్కడ తన భక్తులకు కొండంత అభయాన్ని ఇస్తున్నాడు. 'ఓ అర్జునా! ఎవరైతే అన్యమైన వాటిపై మనస్సును పోనివ్వక, నిరంతరం నన్నే స్మరిస్తూ అనన్య భక్తితో నన్ను అర్చిస్తారో (అనన్యాశ్చింతయంతో మాం), నిత్యం నా ధ్యానంలోనే మునిగి ఉండే అటువంటి భక్తుల యోగక్షేమాలను నేనే స్వయంగా మోస్తాను (వహామ్యహమ్).' తల్లి తన బిడ్డను ఎత్తుకున్నట్లు, భగవంతుడు మన బాధ్యతను తన భుజాలపై వేసుకుంటాడు.
Paragraph 2: ఇక్కడ రెండు పదాలు ఉన్నాయి. 'యోగము' అంటే మనకు లేని దానిని (ఆధ్యాత్మిక పురోగతిని, రక్షణను) సమకూర్చడం. 'క్షేమము' అంటే అప్పటికే మనకున్న దానిని (భక్తిని, వివేకాన్ని) సంరక్షించడం. సాధారణంగా మన భారాన్ని మనమే మోస్తున్నామని భ్రమపడతాం, కానీ శరణాగతి చేసినప్పుడు ఆయన సమస్తాన్ని చూసుకుంటాడు.
Paragraph 3: ఈ శ్లోకంలో కృష్ణుడు 'వహామి' (మోస్తాను) అన్నాడు. సృష్టినంతటినీ నడిపే ఆ జగన్నాథుడు తన భక్తుని కోసం స్వయంగా కదిలివచ్చి వాడి భారాన్ని మోస్తాననడం ఆయన పరమ కరుణకు పరాకాష్ఠ.
Paragraph 1: మనం పూర్తిగా శరణాగతి చేసినప్పుడే భగవంతుడు మన బాధ్యతను స్వీకరిస్తాడు.
Paragraph 2: పాక్షిక శరణాగతికి పాక్షిక ఫలితాలే లభిస్తాయి.
Paragraph 1: జగద్గురు చైతన్య మహాప్రభు ఈ శ్లోకాన్ని నిరంతరం స్మరిస్తూ భక్తులకు భగవన్నామ సంకీర్తనను ఉపదేశించారు. మన హృదయం నిష్కల్మషమైనప్పుడు, మన చింతలన్నీ పరమాత్ముని పాదాల చెంత అర్పించినప్పుడు, ఆయనే మనకు సర్వస్వమవుతాడు.
Paragraph 2: మహాభారతంలో ద్రౌపది వస్త్రాపహరణ సమయంలో తన రెండు చేతులతో చీరను పట్టుకున్నంత కాలం కృష్ణుడు రాలేదు. కానీ ఎప్పుడైతే చేతులు వదిలేసి 'హా కృష్ణ ద్వారకావాసిన్' అని శరణు వేడిందో, ఆ క్షణంలోనే చీరల కొండయై సాక్షాత్కరించాడు.
Paragraph 1: నిత్యాభియుక్తులు అంటే తాము చేసే ప్రతి పనిలోనూ పరమాత్ముని దర్శనించేవారు. వారి మనస్సు సముద్రంలో కరిగిపోయిన ఉప్పు బొట్టులా దైవత్వంలో లీనమై ఉంటుంది.
Paragraph 2: ఈ 'నిత్యాభియుక్త' స్థితిని నిరంతర సాధన ద్వారా అందుకోవడం వల్ల జీవుడు పరమ ప్రశాంతతను పొందుతాడు.