BG 9.26:నాకు ఎవరైనా భక్తితో ఒక ఆకుగాని, ఒక పువ్వు గాని, ఒక పండు గాని, లేదా నీరైనా గాని సమర్పిస్తే, ఆ స్వచ్ఛమైన మనస్సుగల నా భక్తునిచే ప్రేమతో ఇవ్వబడిన దానిని, నేను సంతోషంగా ఆరగిస్తాను.
పత్రం పుష్పం ఫలం తోయం యో మే భక్త్యా ప్రయచ్ఛతి ।
తదహం భక్త్యుపహృతమ్ అశ్నామి ప్రయతాత్మనః ।। 26 ।।
తదహం భక్త్యుపహృతమ్ అశ్నామి ప్రయతాత్మనః ।। 26 ।।
పత్రం — ఆకు; పుష్పం — పువ్వు; ఫలం — పండు; తోయం — నీరు; యః — ఎవరైతే; మే — నాకు; భక్త్యా — భక్తితో; ప్రయచ్ఛతి — సమర్పిస్తారో; తత్ — అది; అహం — నేను; భక్తి-ఉపహృతం — భక్తితో సమర్పించబడినట్టి; అశ్నామి — ఆరగింతును; ప్రయత-ఆత్మనః — పవిత్రమైన మనస్సు ఉన్నవ్యక్తి.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: ఆకు, పువ్వు, పండు లేదా నీరైనా ప్రేమతో స్వీకరించే కరుణామయుడు
పదార్థాల విలువ కంటే హృదయ భక్తినే ఆస్వాదించే పరమాత్మ
The Lord Accepts with Love Even a Leaf, Flower, Fruit, or Water
భగవంతుని ఆరాధించడం ఎంత సులువో, ఆయన ఎంతటి కరుణాసాగరుడో ఈ ప్రసిద్ధ శ్లోకంలో కృష్ణుడు వెల్లడిస్తున్నాడు. 'ఎవరైనా నాకు భక్తితో ఒక ఆకును (పత్రమ్), ఒక పువ్వును (పుష్పమ్), ఒక పండును (ఫలమ్) లేదా కనీసం కొద్దిగా నీటినైనా (తోయమ్) సమర్పిస్తే, పవిత్రమైన మనస్సుతో ప్రేమగా సమర్పించిన ఆ భక్తుని కానుకను నేను అమితమైన సంతోషంతో ఆరగిస్తాను.' భగవంతునికి కావలసింది పదార్థం కాదు, భావం!
Paragraph 2: దేవతల పూజల్లో ఎన్నో కఠినమైన నియమాలు, పెద్ద పెద్ద సామాగ్రి అవసరమవుతాయి. కానీ అఖిలాండకోటి బ్రహ్మాండ నాయకుడు మన నుండి ఏమీ ఆశించడు. ఆయన మనకు సమస్తాన్ని ఇచ్చిన దాత, ఆయనకే మనం ఏమివ్వగలం? కేవలం హృదయంలోని ప్రేమను మాత్రమే ఇవ్వగలం. ఆ ప్రేమతో ఇచ్చే ఏ చిన్న వస్తువైనా ఆయనకు అమూల్యమే.
Paragraph 3: ఇక్కడ 'భక్త్యా' (భక్తితో) అనే పదం రెండు సార్లు వాడబడింది. భక్తి లేని యాభై ఆరు రకాల వంటకాల కంటే, భక్తితో ఇచ్చే ఒక తులసి దళం భగవంతుడిని తృప్తి పరుస్తుంది.
Paragraph 1: భగవంతుడు మన జేబును చూడడు, మన హృదయాన్ని చూస్తాడు.
Paragraph 2: స్వచ్ఛమైన చిత్తంతో సమర్పించే దానినే ఆయన ఆరగిస్తాడు.
Paragraph 1: హరిభక్తి విలాసంలో ఒక అందమైన శ్లోకం ఉంది - 'తులసీ దళ మాత్రేణ జలస్య చులుకేన చ...'. అంటే ఒక తులసి ఆకు, దోసిలడు నీటితో భగవంతుడు తనను తాను భక్తునికి అమ్ముకుంటాడు, ఎందుకంటే ఆయన భక్తవత్సలుడు.
Paragraph 2: శ్రీమద్భాగవతంలో గజేంద్రుడు మొసలి నోట చిక్కి విలవిలలాడుతూ, కదలలేని స్థితిలో ఉండి, కేవలం ఒక తామర పువ్వును తన తొండంతో పైకెత్తి 'నారాయణ' అని సమర్పించాడు. ఆ చిన్న సమర్పణకే పరమాత్మ గరుడ వాహనంపై పరుగున వచ్చాడు.
Paragraph 1: ప్రయతాత్మ అంటే తన మనస్సును కపటము, గర్వము లేకుండా పవిత్రంగా ఉంచుకునేవాడు. అటువంటి వారి సమర్పణలనే భగవంతుడు స్వీకరిస్తాడు. కుటిల మనస్సు కలవారి కానుకలను ఆయన తాకడు కూడా.
Paragraph 2: మన పూజలో బాహ్య ఆడంబరాల కంటే అంతర్గత పవిత్రతను కాపాడుకోవడం వల్ల భగవత్ సన్నిధి త్వరగా లభిస్తుంది.