BG 9.27:నీవు ఏ పని చేసినా, నీవు ఏది తిన్నా, నీవు యజ్ఞములో అగ్నికి ఏది సమర్పించినా, నీవు ఏది బహుమతిగా దానం ఇచ్చినా, మరియు ఏ నిష్ఠలను ఆచరించినా, ఓ కుంతీ పుత్రుడా, వాటిని నాకు సమర్పించినట్టుగా చేయుము.
యత్కరోషి యదశ్నాసి యజ్జుహోషి దదాసి యత్ ।
యత్తపస్యసి కౌంతేయ తత్కురుష్వ మదర్పణమ్ ।। 27 ।।
యత్తపస్యసి కౌంతేయ తత్కురుష్వ మదర్పణమ్ ।। 27 ।।
యత్ — ఏదైనా సరే; కరోషి — నీవు చేసేది; యత్ — ఏదైతే; అశ్నాసి — నీవు భుజిస్తావో; యత్ — ఏదైతే; జుహోషి — యజ్ఞాగ్నిలో సమర్పిస్తావో; దదాసి — బహుమతిగా ఏది దానం (బహూకరించుట) చేసినా; యత్ — ఏదైతే; యత్ — ఏదైనా; తపస్యసి — ఆచరించే తపస్సులను; కౌంతేయ — అర్జునా, కుంతీ పుత్రుడా; తత్ — వాటిని; కురుష్వ — చేయుము; మద్ అర్పణం — నాకు సమర్పించినట్టుగా.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: చేసే ప్రతి పనినీ పరమాత్మునికి అర్పించే దివ్య సాధన
భుజించే ఆహారము, చేసే దానము కృష్ణార్పణం కావాలి
Doing Everything as an Offering to the Lord
భక్తి అనేది కేవలం పూజా గదికే పరిమితం కాకూడదని, మన దైనందిన జీవితంలోని ప్రతి క్రియనూ భక్తిగా మార్చుకోవచ్చని కృష్ణుడు ఇక్కడ ఒక పరమ రహస్యాన్ని చెప్తున్నాడు. 'ఓ అర్జునా! నీవు ఏ పని చేసినა (యత్కరోషి), నీవు ఏది భుజించినా (యదశ్నాసి), నీవు యజ్ఞంలో ఏది సమర్పించినా (యజ్జుహోషి), నీవు ఏది దానమిచ్చినా (దదాసి యత్), నీవు ఏ తపస్సు ఆచరించినా (యత్తపస్యసి), వాటన్నింటినీ నాకు సమర్పణగా చేయుము (మదర్పణమ్).' దీనివల్ల లౌకిక జీవితమే దైవ జీవితంగా మారుతుంది.
Paragraph 2: మనం ఆఫీసులో పని చేస్తున్నప్పుడు 'ఇది నా కుటుంబం కోసం, నా జీతం కోసం' అనుకుంటే అది భౌతిక కర్మ. అదే పనిని 'భగవంతుడు నాకు ఇచ్చిన బాధ్యత, ఆయన ప్రీతి కోసమే చేస్తున్నాను' అనుకుంటే అది నిష్కామ సేవగా మారుతుంది. ఆహారం తినే ముందు భగవంతునికి నివేదిస్తే అది ప్రసాదమవుతుంది.
Paragraph 3: భక్తి అంటే పనులను వదిలివేయడం కాదు, పనుల వెనుక ఉన్న ఉద్దేశాన్ని (భావనను) మార్చడం.
Paragraph 1: మదర్పణ భావన వల్ల మన మనస్సులో గర్వం, ఆందోళన నశిస్తాయి.
Paragraph 2: పని యొక్క భారం మనపై ఉండదు, అంతా ఆయనే చూసుకుంటాడు.
Paragraph 1: నారద భక్తి సూత్రాలలో నారద మహర్షి భక్తిని ఇలా నిర్వచించారు - 'తదర్పితాఖిలాచారతా'. అంటే మనం చేసే ప్రతి ఆచారాన్ని, పనిని భగవంతునికి సమర్పించడమే భక్తి. దీనివల్ల నిరంతర యోగ స్థితి అలవడుతుంది.
Paragraph 2: శ్రీమద్భాగవతంలో ప్రహ్లాదుడు కూడా ఇదే విషయాన్ని తన తండ్రికి చెప్పాడు - 'శ్రవణం కీర్తనం విష్ణోః స్మరణం పాదసేవనమ్... ఇతి పుంసార్పితా విష్ణౌ భక్తిశ్చేన్నవలక్షణా'. భగవంతునికి అర్పించిన భక్తే నిజమైన విద్య.
Paragraph 1: ఇది ప్రతి వైదిక కర్మ ముగింపులో చెప్పే దివ్య నామం. కానీ ఇది కేవలం పెదవులతో చెప్పేది కాదు, పని చేస్తున్నంత కాలం హృదయంలో ఉండవలసిన భావన. ఆయనే కర్త, ఆయనే భోక్త అని నమ్మడమే దీని సారం.
Paragraph 2: ఈ సమర్పణ భావనతో జీవించడం వల్ల జీవితం అమృతమయంగా మారిపోతుంది.