BG 9.32:వారి జన్మ, జాతి, కులము ఏదైనా, లింగభేదం లేకుండా, సమాజము అసహ్యించుకునేవారయినా, నన్నుశరణుజొచ్చిన వారంతా పరమ పదమును పొందుతారు.
మాం హి పార్థ వ్యపాశ్రిత్య యేఽపి స్యుః పాపయోనయః ।
స్త్రియో వైశ్యాస్తథాశూద్రాః తేఽ పి యాంతి పరాం గతిమ్ ।। 32 ।।
స్త్రియో వైశ్యాస్తథాశూద్రాః తేఽ పి యాంతి పరాం గతిమ్ ।। 32 ।।
మాం — నా యందే; హి — నిజముగా; పార్థ — అర్జునా, ప్రిథ పుత్రుడా; వ్యపాశ్రిత్య — ఆశ్రయమును పొంది (శరణుజొచ్చి); యే — ఎవరైతే; అపి — అయినా సరే; స్యుః — అయినా కూడా; పాప యోనయః — నిమ్న స్థాయి జన్మ; స్త్రియః — స్త్రీలు; వైశ్యః — వైశ్యులు; తథా — మరియు; శూద్రః — కార్మికులు; తే అపి — వారు కూడా; యాంతి — వెళ్లెదరు; పరాం — పరమ (సర్వోన్నత); గతిం — గమ్యమును.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: జాతి, కుల, స్త్రీ పురుష భేదాలు లేని భగవద్భక్తి సమత్వం
ఎవరైనా సరే శరణాగతి ద్వారా పరమపదాన్ని పొందే దివ్య మార్గం
Devotion is Open to All Without Any Distinction
భగవంతుని దర్బారులో ఏ విధమైన లౌకిక విచక్షణలు ఉండవని ఈ శ్లోకంలో కృష్ణుడు పరమ స్పష్టంగా ప్రకటిస్తున్నాడు. 'ఓ పార్థా! స్త్రీలైనా, వైశ్యులైనా, శూద్రులైనా, చివరకు పాప జన్మలని సమాజం చేత నిందించబడిన వారైనా సరే (పాపయోనయః), నన్ను శరణు వేడితే (మాం వ్యపాశ్రిత్య) వారు కూడా అత్యున్నతమైన మోక్ష ధామాన్ని చేరుకుంటారు (యాంతి పరాం గతిమ్).' భగవంతుని ప్రేమకు హద్దులు లేవు!
Paragraph 2: సమాజంలో కొందరికి కొన్ని వైదిక సంస్కారాలు పొందే అవకాశం లేకపోవచ్చు. కానీ భగవద్భక్తికి ఎవరి అర్హతా అడ్డుకాదు. భక్తికి కావలసింది కేవలం కన్నీరు, ప్రేమ నిండిన హృదయం మాత్రమే. అక్షరాలు రాని నిరక్షరాస్యుడు కూడా భగవంతుని నామాన్ని నమ్మి ముక్తుడు కావచ్చు.
Paragraph 3: ఇక్కడ 'వ్యపాశ్రిత్య' అంటే సంపూర్ణమైన, నిష్కల్మషమైన శరణాగతి. భగవంతుడే రక్షకుడనే దృఢ విశ్వాసం కలిగి ఉండడం.
Paragraph 1: భగవంతుని సృష్టిలో ఆత్మలన్నీ సమానమే, దేహాలకు మాత్రమే భేదాలు ఉంటాయి.
Paragraph 2: భక్తి ఈ భౌతిక భేదాలన్నింటినీ సమూలంగా కరిగించి వేస్తుంది.
Paragraph 1: పురాణాలలో శబరి కథ దీనికి పరమ నిదర్శనం. ఆమె వెనుకబడిన జాతికి చెందిన స్త్రీ, చదువుకోలేదు, మంత్రాలు తెలియవు. కానీ కేవలం రామ నామాన్నే నమ్మి, ఎంగిలి పండ్లను ప్రేమతో సమర్పించింది. సాక్షాత్ శ్రీరామచంద్రుడు ఆమె ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించి, ఆమెకు మోక్షాన్ని ప్రసాదించాడు.
Paragraph 2: నిషాద రాజైన గుహుడు, పక్షియైన జటాయువు, వానరుడైన హనుమంతుడు అందరూ దైవ ప్రేమకు పాత్రులైన ధన్యులే. వారి భక్తి దేహ సరిహద్దులను దాటింది.
Paragraph 1: పరాగతి అంటే వైకుంఠ ధామం, ఎక్కడికి వెళ్లిన జీవుడు తిరిగి ఈ దుఃఖభూయిష్టమైన లోకానికి రాడో ఆ స్థానం. ఇది సాధకుడు పొందే అంతిమ విముక్తి స్థితి.
Paragraph 2: ఈ 'పరాగతి' పైనే ఆశ ఉంచి ప్రాపంచిక బంధాలపై వ్యామోహాన్ని వదిలిపెట్టడం వల్ల అమృతత్వం సిద్ధాస్తుంది.