BG 9.33:ఇక పుణ్యాత్ములైన రాజులు, మునుల గురించి ఏమి చెప్పాలి? కాబట్టి, తాత్కాలికమైన మరియు సుఖంలేని ఈ ప్రపంచం లోకి వచ్చాక, ఇక, నా యందు భక్తి తో నిమగ్నమవ్వుము.
కిం పునర్బ్రాహ్మణాః పుణ్యా భక్తా రాజర్షయస్తథా ।
అనిత్యమసుఖం లోకమిమం ప్రాప్య భజస్వ మామ్ ।। 33 ।।
అనిత్యమసుఖం లోకమిమం ప్రాప్య భజస్వ మామ్ ।। 33 ।।
కిం — ఏమిటి? పునః — అప్పుడు; బ్రాహ్మణాః — మునులు; పుణ్యాః — పుణ్యాత్ములు; భక్తాః — భక్తులు; రాజ-ఋషయః — మహాత్ములైన రాజులు; తథా — మరియు; అనిత్యం — తాత్కాలికమైన; అసుఖం — సుఖం లేని; లోకం — ప్రపంచము; ఇమం — ఈ యొక్క; ప్రాప్య — పొందిన తరువాత; భజస్వ — భక్తిలో నిమగ్నమవ్వుము; మాం — నా యందు.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
Paragraph 1: ధన్య జన్మలైన బ్రాహ్మణులు, రాజర్షుల పరమ భాగ్యం
క్షణభంగురమైన ఈ లోకంలో నిరంతరం భగవంతుని పూజించు
Worship the Lord in this Transient and Joyless World
భక్తి ఎంతటి పాపులనైనా రక్షిస్తుందని చెప్పుకున్నాం కదా, మరి సదాచారం గల బ్రాహ్మణులు, పుణ్యాత్ములైన క్షత్రియ రాజుల (రాజర్షులు) గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పేదేముంది? వారు తప్పక మోక్షాన్ని పొందుతారు. కృష్ణుడు అర్జునుడికి ఈ జగత్తు యొక్క యథార్థ స్వరూపాన్ని గుర్తుచేస్తూ ఉపదేశిస్తున్నాడు - 'ఓ అర్జునా! పుణ్యాత్ములైన బ్రాహ్మణులు, భక్తులైన రాజర్షులు నా ధామాన్ని చేరుకోవడం నిశ్చయం. కాబట్టి అనిత్యము (శాశ్వతం కానిది), అసుఖము (సుఖం లేనిది) అయిన ఈ లోకంలో జన్మించిన నీవు, కాలయాపన చేయకుండా నిరంతరం నన్నే భజించుము (భజస్వ మామ్).' లౌకిక ఆశలను వదిలి భగవంతుని చరణాలను పట్టుకోవడమే వివేకం.
Paragraph 2: ఈ లోకాన్ని భగవంతుడు రెండు పదాలతో వర్ణించాడు - 'అనిత్యమ్' అంటే ఎప్పుడు ఏమవుతుందో తెలియని క్షణభంగురమైన జీవితం. 'అసుఖమ్' అంటే ఇక్కడ ఉన్న సుఖాలన్నీ దుఃఖ మిశ్రితాలు, నిజమైన ఆనందం లేని ఎండమావులు. ఇటువంటి లోకంలో సుఖాల కోసం వెతకడం అడవిలో నీటి కోసం వెతికినట్లే.
Paragraph 3: కాబట్టి మన చేతిలో సమయం ఉన్నప్పుడే, మన దేహంలో ప్రాణం ఉన్నప్పుడే పరమాత్ముని భజించడం ప్రారంభించాలి. రేపు చేద్దాం అనుకుంటే ఆ రేపు రాకపోవచ్చు.
Paragraph 1: లోకంలోని తాత్కాలిక భోగాలపై వ్యామోహాన్ని వదులుకోవడమే వైరాగ్యం.
Paragraph 2: ఈ వైరాగ్యమే భక్తి మార్గంలో మనలను నడిపిస్తుంది.
Paragraph 1: ఈ శ్లోకంలో 'రాజర్షయః' అనే పదం చాలా ముఖ్యం. అంటే రాజ్యపాలన బాధ్యతలలో ఉన్నప్పటికీ, హృదయంలో ఋషి లాంటి నిష్కామ భావనను కలిగి ఉండే జనక మహారాజు వంటి వారు. వారు లోకంలో జీవిస్తూనే భగవంతునితో కనెక్ట్ అయి ఉంటారు.
Paragraph 2: శ్రీ శంకరాచార్యుల వారు భజగోవిందంలో ఇదే హెచ్చరిక చేశారు - 'నలినీదళగత జలమతితరలం తద్వజ్జీవితమతిశయచపలమ్'. తామర ఆకుపై నీటి బొట్టు ఎంత చంచలమైనదో, మన జీవితమూ అంతే చంచలమైనది. కాబట్టి గోవిందుడిని భజించడమే శరణ్యం.
Paragraph 1: భజస్వ అంటే కేవలం జపం చేయడం కాదు, భగవంతుని నిరంతర చింతనలో ఉండడం, ఆయన సృష్టికి సేవ చేయడం. ఇదే నిజమైన సేవ.
Paragraph 2: ఈ 'భజస్వ' ఉపదేశాన్ని మనోఫలకంపై రాసుకుని జీవించడం వల్ల ప్రతి రోజూ ఒక ఉత్సవంగా మారుతుంది.