Bhagavad Gita: Chapter 1, Verse 14

దివ్య శంఖారావం — మాధవ ప్రవేశం
శ్వేతాశ్వ రథంపై శ్రీకృష్ణార్జునుల వైభవం
The Divine Call: Madhava and Arjuna Sound Their Conches

కౌరవుల భీకరమైన మరియు గందరగోళ రణకోలాహలం ముగిసిన తర్వాత, రణరంగంలో ఒక అద్భుతమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ, తెల్లటి గుర్రాలు కట్టిన ఒక మహా దివ్య రథంలో ఆసీనులైన మాధవుడు (శ్రీకృష్ణుడు) మరియు పాండుపుత్రుడైన అర్జునుడు తమ దివ్యమైన శంఖాలను పూరించారు.

ఈ శ్లోకం భగవద్గీతలో ఒక దివ్యమైన మలుపు. ఇక్కడ సంజయుడు శ్రీకృష్ణుడిని 'మాధవుడు' అని పిలిచాడు. మాధవుడు అంటే లక్ష్మీదేవి యొక్క భర్త, అంటే సకల ఐశ్వర్యాలు మరియు అదృష్టాన్ని ఇచ్చే పరమాత్మ. సాక్షాత్తు లక్ష్మీపతియే రథసారథిగా అర్జునుడి పక్కన ఉన్నప్పుడు, ఆ పక్షానికి విజయం లభించడం తథ్యమని ఈ శ్లోకం ద్వారా ధృతరాష్ట్రుడికి సంజయుడు హెచ్చరిక చేస్తున్నాడు.

ఈ శ్లోకంలో ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణానికి సంబంధించిన ఒక ముఖ్యమైన రహస్యం దాగి ఉంది. తెల్లటి గుర్రాలు పంచేంద్రియాలకు సంకేతం. మన ఇంద్రియాలను లౌకిక విషయాల వైపు కాకుండా, భగవంతుని వైపు మళ్లించినప్పుడు, మన జీవితం అనే రథానికి శ్రీకృష్ణుడే సారథి అవుతాడు. అప్పుడు మన హృదయం నుండి వచ్చే నాదం దివ్యమైన శంఖారావంలా మారుతుంది.

లక్ష్మీదేవి ఎల్లప్పుడూ తన భర్త అయిన నారాయణుని సేవలోనే ఉంటుంది. కాబట్టి ఎక్కడ నారాయణుడు ఉంటాడో అక్కడ లక్ష్మీదేవి (అదృష్టం, విజయం) స్వయంగా నివసిస్తుంది. పాండవుల పక్షాన సాక్షాత్తు మాధవుడు ఉన్నందువల్ల, సంపద మరియు విజయం కోసం వారు ప్రత్యేకంగా కష్టపడాల్సిన అవసరం లేదు. విజయలక్ష్మి వారిని వరిస్తుంది.