Bhagavad Gita: Chapter 1, Verse 27

కారుణ్యావిష్టత — తీవ్ర విషాదం
తీవ్రమైన మోహ కారుణ్యంతో నిస్తేజమైన మహావీరుడు
Overwhelmed by Grief: Arjuna's Mental Collapse

యుద్ధభూమిలో నిలిచిన తన బంధువులందరినీ చూసిన కుంతీపుత్రుడైన అర్జునుడు తీవ్రమైన కరుణతో, విషాదంతో నిండిపోయాడు. అతని హృదయం ద్రవించిపోయింది, కళ్లల్లో నీరు తిరిగింది. అత్యంత దైన్య స్థితిలో శ్రీకృష్ణుడితో విచారకరమైన మాటలను పలకడం ప్రారంభించాడు.

ఇక్కడ అర్జునుడు పొందిన కరుణ సాధారణమైన దయ కాదు. ఇది మోహంతో కూడిన స్వార్థపూరిత కరుణ. 'నేను నా వాళ్లను చంపి పాపాన్ని మూటగట్టుకోలేను' అనే భావన అతనిని ఆవరించింది. ఒక మహా యోధుడు కూడా తన అహంకారం మరియు మమకారాల ప్రభావం వల్ల ఎలా నిస్తేజంగా మారిపోతాడో సంజయుడు ఇక్కడ గుడ్డిరాజుకు ఆనందాన్ని కలిగించేలా వివరిస్తున్నాడు.

అర్జునుడి ఈ మానసిక స్థితిని 'విషాద యోగము' అని పిలిచారు. విషాదం అనేది ఒక బలహీనత, కానీ దానిని భగవంతుని వైపు మళ్లించినప్పుడు అది 'యోగం'గా మారుతుంది. అర్జునుడు తన కష్టాన్ని తన లోపలే దాచుకోకుండా, తన సఖుడైన కృష్ణుడి ఎదుట పూర్తిగా ఆవిష్కరించాడు. తన హృదయాన్ని దేవుడి ముందు ఖాళీ చేసినప్పుడే ఆ దేవుడు అందులో దివ్య జ్ఞానాన్ని నింపడానికి వీలవుతుంది.

మనం కూడా జీవితంలో తీవ్రమైన నైరాశ్యం, దుఃఖం పొందినప్పుడు లోకంతో వాదించకుండా, భగవంతుని శరణాగతిని పొందితే మన కష్టాలు కూడా జ్ఞానానికి తొలిమెట్లు అవుతాయి. అర్జునుడి కళ్లలో కార్చిన కన్నీళ్లు అతని హృదయాన్ని కడిగి వేయడానికి, భగవద్గీత అనే జ్ఞాన గంగను స్వీకరించడానికి ఉపయోగపడ్డాయి.