BG 1.33:ఎవరి కోసమైతే మనం ఈ రాజ్యం, భోగాలు, సుఖాలను ఆశిస్తున్నామో... వారే తమ ప్రాణాలను, ధనాలను వదులుకోవడానికి సిద్ధపడి ఇక్కడ యుద్ధానికి నిలిచి ఉన్నారు.
న కాంక్షే విజయం కృష్ణ న చ రాజ్యం సుఖాని చ ।కిం నో రాజ్యేన గోవింద కిం భోగైర్జీవితేన వా ।। 32 ।।యేషామర్థే కాంక్షితం నో రాజ్యం భోగాః సుఖాని చ ।త ఇమేఽవస్థితా యుద్ధే ప్రాణాంస్త్యక్త్వా ధనాని చ ।। 33 ।।
న కాంక్షే — నేను కోరుకోవటంలేదు; విజయం — గెలుపు; కృష్ణ — కృష్ణా; న చ రాజ్యం — రాజ్యము కూడా వద్దు; సుఖాని చ — సంతోషములు కూడా; కిం — ఏమిటి; నః — మనకు; రాజ్యేన — రాజ్యముతో; గోవింద — కృష్ణ, ఇంద్రియములకు సుఖము నిచ్చేవాడా, ఆవులంటే ఇష్టమైన వాడా; కిం — ఏమిటి; భోగైః — విలాసములు; జీవితేన — జీవితము; వా — లేదా; యేషామ్ అర్థే — ఎవరి కోసమైతే; కాంక్షితం — కోరుకున్నామో; నః — మా చేత; రాజ్యం — రాజ్యము; భోగాః — విలాసములు; సుఖాని — సంతోషము; చ — ఇంకా; తే — వారు; ఇమే — వీరును; అవస్థితా — నిలిచిఉన్న; యుద్ధే — యుద్ధం కొరకు; ప్రాణాన్ — ప్రాణాలను; త్యక్త్వా — వదులుకొనటానికి; ధనాని — ధనము; చ — కూడా.
ఈ పాఠ్యంలో ఏదైనా తప్పు లేదా పాఠాంతరం గమనించారా? తప్పులు మరియు సవరణలను తెలియజేయడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
ఫలాశ తిరస్కారం — ఉద్దేశ రాహిత్యం
స్వజనుల ప్రాణ త్యాగాల ముందు లభించే సుఖాల నిరుపయోగత
Renouncing Lives: The Futility of Slaying for Wealth
అర్జునుడు తన వాదనను మరింత బలంగా సమర్థిస్తున్నాడు: 'ఓ కృష్ణా! మనం ఎవరికోసమైతే రాజ్యం, భోగాలు, సుఖాలు కోరుకుంటామో... వారే తమ ప్రాణాలను, ధనాలను పణంగా పెట్టి ఈ యుద్ధభూమిలో చావడానికి సిద్ధమై నిలబడ్డారు. మరి అలాంటప్పుడు ఈ యుద్ధంలో గెలిచి ఎవరితో ఆ రాజ్యాన్ని పంచుకోవాలి?'
అర్జునుడి దృష్టిలో రాజ్యం అనుభవించడం అనేది ఒంటరిగా చేసేది కాదు, అది తన బంధువులతో, కుటుంబంతో కలిసి చేయవలసిన సంతోషం. కానీ ఆ కుటుంబమే రణరంగంలో శత్రువులుగా మారి తన ఎదురుగా చావడానికి నిలిచినప్పుడు, ఆ విజయం వల్ల ఎటువంటి సంతోషం లభించదని అర్జునుడు వాదిస్తున్నాడు. ఈ ఆలోచన లౌకిక వివేకం పరంగా చాలా సరైనదిగా అనిపించినా, ఆధ్యాత్మికంగా ఇది తీవ్రమైన మోహానికి చిహ్నం.
అర్జునుడి వాదనలో సత్యం ఉన్నా, అది లౌకిక సత్యం మాత్రమే. ధర్మ రక్షణ అనేది కుటుంబ పరిధులను దాటి చేసే విశ్వ కార్యం.
ఈ శ్లోకంలో అర్జునుడు లౌకిక సుఖాల యొక్క అనిత్యతను పరోక్షంగా ఒప్పుకుంటున్నాడు. మన జీవితంలో మనం సంపాదించే ఇళ్లు, కార్లు, బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ అన్నీ మన వాళ్లతో పంచుకోవడానికి మాత్రమే ఉపయోగపడతాయి. మన వాళ్లు లేనప్పుడు ఆ భౌతిక సంపద అంతా కేవలం మట్టితో సమానం. అర్జునుని ఈ ఆలోచన లౌకిక బంధాల అశాశ్వతత్వాన్ని చాటిచెబుతోంది.
కానీ, కృష్ణ పరమాత్మ అర్జునుడికి అంతకంటే ఉన్నతమైన ఆత్మ సత్యాన్ని బోధించబోతున్నాడు. దేహాలు నశించినా ఆత్మ నశించదని, మనం చేసే కర్మలు భగవదర్పితంగా చేసినప్పుడు ఎలాంటి పాపం చుట్టుకోదని కృష్ణుడు వివరిస్తాడు. భగవంతుని మార్గంలో విజయాపజయాలు సమానమే, ధర్మనిర్వహణ ఒక్కటే జీవుని కర్తవ్యం.
యుద్ధభూమిలో కౌరవులు మరియు వారి అనుకూల యోధులు తమ ప్రాణాలను లెక్కచేయకుండా సమరానికి నిలబడిన తీరు.
అర్జునుడు ఈ వీరులను చూసి జాలి పడుతున్నాడు, కానీ వారు తమ స్వంత అపరాధాలు మరియు అధర్మానికి బలి కాబోతున్నారనే నిజాన్ని గ్రహించలేకపోయాడు. కాలచక్రంలో వినాశనం పొందే దేహాల పట్ల దుఃఖించడం విజ్ఞుల లక్షణం కాదు.